Nawiedzone miasto - Magincja

[Marcinus]

Wiatr niósł ulicami Magincji powiew zimna przeraĽliwego, na wskro¶ przenikajacego członki wszelakie istot żywych. Zawodzenie upiora rozległo sie po okolicy, przeszywaj±c trwog± mieszkańców miasta. W nocnej ciszy , gdyby ktokolwiek odważył się wytkn±ć nos spoza zamkniętej okiennicy, zobaczyłby widok osobliwy. Postacie odziane w czarne jak otchłań szaty, szły w upiornej ciszy w stronę fontanny. Kroki ich wyznaczały ¶lady spalonej ziemi, a mrok otaczał je niczym gęsta mgła.

Drzemi±cy strażnik, podparty na halabardzie, przebudził się przeszyty lodowatym chłodem. Do jego powracaj±cej ¶wiadomo¶ci wdarł się przerażaj±cy widok...

----------------------------------------------
Przypominam o dziale  Wie¶ci Sosarii

Możecie opisywac zdarzenia, najlepiej chronologicznie. Ewentualnie poukładam posty w chronologicznej kolejno¶ci.

[szaman]

   Piłuj±cy ból przeszył głowę nekromanty, jakis głos, wezwanie... Jego my¶li pod±żyły na skalist± wyspę na zdradliwych wodach Zaginionych L±dów, w miejsce zakazane... My¶li nie do odparcia, tak mocno dr±żyły umysł że porzucił wszystkie zajęcia i udał się w owe miejsce... Im bardziej się zbliżał ból, poł±czony z pragnieniem narastał, aż osi±gn±ł apogeum gdy dotarł do celu...
  Z wielkim trudem wdrapał się po wysokich schodach. Stukn±ł wielk± kołatk± wisz±c± na poteżnych stalowych odrzwiach, lecz nie usłyszał niczyich kroków. Oparł sie o ¶cianę... nie pozostało mu nic innego poza czekaniem...
  Nad wysp± zebrały sie gęste chmury, w skały coraz uderzały pioruny, potężne fale rozbijały sie o poszarpany brzeg wyspy.
  W pewnym momencie jego głowę przeszył ból po 100 kroć silniejszy, od tego co odczuwał dotychczas. To głos boski, rozległ sie z wnętrza zamku, głos Netherila rozkazuj±cego swym sługom. Nagle zapadła absolutna cisza... Nekromanta osun±ł się na ziemię...
  Z za grubych drzwi z wnętrza zamku dobiegły szepty, otworzyły się drzwi,  za którymi stało 3 nekromantów inkantujacych zaklęcia, gotowych do ataku na niespodziewanego goscia...
  Mortalisie co tu robisz... - spytał jeden z nich.
Weszli do srodka. Zasiedli przy dlugim kamiennym stole. Mortalis powoli zaczynał rozumieć zaistniał± sytuację.

  Nie mozemy zwlekac... trzeba działać szybko - stwierdził jeden z nich
Mortalis dostrzegł czarn± fiolkę, stoj±c± na stole - nie do konca wszystko rozumiał, lecz wiedział że trzeba jak najszybciej dopełnić woli Netherila.
Na stole stała beczka ze ¶mierteln± trucizn±, ostrożnie wymieszali obie substancje, przykryli wieko beczki i pospiesznie wyszli z zamku.
Jeden z nekromantów wypowiedział zaklecie, przeciał powietrze swoj± kos±, a przed nimi otworzył sie czarny portal.

  Stali w srodku lasu, na wyspie. Noc byla ich sprzymierzencem, po cichu zapu¶cili sie wgł±b Maginci. Nie minęła chwila jak niepostrzezeni znalezli sie przy wodopoju. Ostroznie wlali smierteln± truciznę do zbiornika. Woda nawet nie zmienila konsystencji ani barwy. Z pewnoscia nie była to zwykła trucizna.

  Usłyszeli czyjes kroki. Zdziwiony straznik podszedl do nich, wypytuj±c co tu robi±. Ujrzał tylko wredny u¶mieszek jednego z nekromantów, gdy padał na ziemię ze stłumionym jęknięciem, trafiony czarem.
Jeden z nich wyszeptał plugawe zaklecie, a ciało straznika ponownie powstało.
Teraz bedziesz sluzył nam - zasmiał sie Mortalis

  Pod±żyli dalej w gł±b miasta, staraj±c się nie zbudzić nieczego nie podejrzewaj±cych, spi±cych mieszkańców. Stanęli przed okazałym budynkiem. Otworzyli drzwi i weszli do ¶rodka, zostawiaj±c za soba wypalone ¶lady. Mortalis stan±ł na srodku, spojrzal pod nogi i ujrzał symbol wagi. Erenthia... - parsknał, po czym splun±ł na płytę, a upadaj±ca slina syknęła gło¶no zostawiaj±c nań czarny ¶lad. Więc gdzie sa ci obrońcy prawa? - rzekl drwi±co, ¶miej±c sie pod nosem.

Pora wracac... - stwierdzili - Jutrzejszej nocy dopełnimy dzieła



Dziękuję za wspóln± zabawę, szkoda że nie mogłem byc obecny na kontynuacji questu. To  mniej wiecej tak wygl±dało z mojej perspektwy:>
Wła¶ciwie to nie umiem zbyt ciekawie pisać, ale chyba musicie sie zadowolić;P Czekam na resztę opowiadań

[Woszczu]

- Pójdziesz ze mn± do Magincji? – zapytał wojownik odziany w mytrilowa zbroje krasnoluda.
- A po co? – odpowiedział krasnolud przypominaj±c sobie z ilu ludĽmi zadarł dnia poprzedniego
- Widziałem tam licha, pomógłby¶ mi go zabić.

Krasnolud pomamrotał chwile sam do siebie, po czym skin±ł głowa i udał się do banku po jaki¶ topór. W jego głowie nadal kr±żyła my¶l ze to pułapka. Ucieszył się. Wiedział ze będzie miał okazje do walki nie zależnie co zobaczy na wyspie. Ruszyli wraz z wojownikiem w zbroi płytowej. Krasnolud wkroczył pierwszy w portal by mieć jednego przeciwnika mniej je¶li to miałaby być pułapka. Wyszedł z portalu znajduj±cego się w ¶rodku dżungli Miasta Bogactw... nikogo nie było. Zaczekał na wojownika. Czyli to jednak nie pułapka? – my¶l szybka jak błyskawica o¶wieciła go - Tylko dlaczego taki wojownik potrzebuje pomocy? Czy ta istota jest rzeczywi¶cie aż tak silna? Wzdrygn±ł się i jego żuk przyspieszył kroku. Zobaczyli ja... nie za wysoka postać z kosturem, wygl±dała jak lich... była dużo silniejsza, jednak krasnolud nie czuł już bólu... grzyby pokazały po raz kolejny swa moc.

Ockn±ł się na jednej z ulic Maginci. Strażnik dziwnie na niego popatrzył gdy przebiegł koło niego. Grzyby nadal działały, był sam... nie widział nikogo.... był sam... biegł... poczuł ze słabnie... ukrył się przed oczami strażników i pospólstwa.

- Jeste¶! – zakrzykn±ł wojownik
- Gdzie on?!
- Nie wiem. Gdzie¶ uciekł, czemu odskoczyłe¶ gdy z nim walczyli¶my? – popatrzył na krasnoluda z lekkim wyrzutem.

Mrukn±ł cos pod nosem i ruszyli w poszukiwaniu licha. ZnaleĽli ciało.. a przy nim innego wojownika.

- Zabiłe¶ go?
- Nie, znalazłem ciało.

Kręcili się po mie¶cie, szukali czego¶ jeszcze. Spotaki wyj±tkowo mało osób, bankier, dwóch strażników, kilka innych osób. Z jednego domu słychać było szloch. Zsiedli z wierzchowców i wkroczyli do budynku wraz z jeszcze dwoma wojownikami, którzy przybyli do miasta w poszukiwaniu przygód.

- Co sie stało? – zapytał wojownik dzierż±cy w ręku kriss.
- On się na mnie rzucił... – odpowiedziała rozhisteryzowana niewiasta.

Po wysłuchaniu do¶ć często przerywanego płaczem wywodu niewiasty na temat sytuacji jaka zaistniała w Maginci postanowili odprowadzić kobietę w bezpieczne miejsce. Jasnym się stało, że nie może tu pozostać je¶li ma ocalić życie.

Od portalu gnali najszybciej jak mogli. Kobieta bezbłędnie wskazała miejsce z jakiego wzięło się całe zło. Dotarli pod fontannę... znowu walka... znowu nie czuł bólu....

Dzieki za fajnego questa. Szkoda ze apokalipsa przerwała zabawe.

[Alvor_Lucard]

Nakrył głowe kapturem, przygladajac sie reszcie bracii uniosl dlon na znak aby zaczynac.
Uslyszał obok szept Radnego - zaczynamy...- usta drowa wykrzywił grymas podobny do usmiechu, lecz jeden Netheril wiedział jak bardzo bała się tego usmiechu kobieta zerkaj±ca przez okiennice pobliskiego budynku.
I Ruszyli, mieli cel... wpierw Karczmarz u ktorego gromadzili sie ocalali, nastepnie ostatnia siła zdolna wybawic miasto od zagłady - Magowie.
Unikali niechcianych spojzen, zreszta kto odwazył by patrzec na widmowe postaci mknace po ulicach bez strachu.
- mamusiu czy to ludzie ? - wyszeptał chłopczyk na drugim pietrze budynku znajdujacego sie naprzeciwko karczmy, tej karczmy do ktorej przed chwila wszedl jego ojciec. - nie syneczku, odpowiedziala Matka - to gorzej to upiory, a łzy płynęły jej po twarzy gdyz wiedziała iz nigdy nie zobaczy juz swego męza.  Nie wiedziała jak bardzo sie myliła w obu przypadkach.

Drow przykucnał przy odrzwiach do karczmy, widział iz jego Bracia zajmuja juz ustalone pozycje, wyszeptał czar natychmiastowej transportacji i wraz z reszta grupy znalezli sie wewnatrz, nim odrzwia przestaly sie machac od powiewu wiatru, wszystko wewnatrz Karczmy ucichło, było cicho zbyt cicho...

Szybkie kroki, sciana, magia, teleportacja, nie udało sie - ONI WIEDZA!

- czuje dziwna siłe - wyszeptał Mag miasta Magincja
- za rogiem, to niemozliwe! nie sprzedamy naszego zycia tanio! - wykrzyknał kolejny, lecz miał juz nic wiecej nie powiedziec gdyz dziura w jego brzuchu naturalnie uniemozliwiła mu zrobienie czegokolwiek.

Ciemna szata falowala od energii jeszcze wyczuwalnej w pomieszczeniu.
- to było zbyt łatwe - szepnał drow
- wiecie co zrobic, nie ma byc sladow, jedynie nasze sługi - rozkazał Radny.
Nekromanci skineli głowami.
- wycofujemy sie, skonczylismy na dzis.

- Mamusiu, co to za odgłosy?
- ktos idzie po schodach synku, zaczekaj to moze byc ojciec
*to nie moze byc Reev, widziałam co tam sie stało, a  moze jednak?* szybka mysl przebiegła  po umysle młodej kobiety
- Reev?! *otwierajac drzwi z nadzieja malujaca sie na licach, Liza wpatrywala sie w oczy meza, w jedno jego oko i w resztke ochłapow ciała zwisajacych z głowy*
- Liiiiiiiiiizaaaaaaaaa - wyszeptał wskrzeszony, wyszeptał kołysanke do ucha ukochanej zony, w chwili kiedy jego ostrze wbijało sie w jej ciało...


MAMOOO! - zapłakało dziecko, lecz nikt nie miał juz usłyszec jego płaczu, nikt zywy nie pozostał w miescie, nikt nie usłyszał głuchych krokow Umarłego oraz krwii skapujacej z ciała chłopca. Bo przeciez nie pozostał tam nikt zywy, jedynie cała masa nieumarłych.


dzieki za questa, moze to wszystko nie bylo dokladnie tak ale staralem sie to jakos fajnie opisac. Mam nadzieje ze sie podoba.