Lozth Phaadree
Przeklęte dni i słońca blask
Rozwiane myśli i wieczna pustka wypełniająca nas
Mgła i cień spowija martwą twarz
Uśpiony żywot potępionych odwiecznie trwa
I z letargu przebudzić się nadszedł czas
Szepty prastarych z milczenia uwolniły się
Księżyca światło oświetli szlak
Pomniki na nowo okrył wielki czar
Jego mądrość wskaże ścieżkę nam
Której nasz zaznaczy ślad
Znów przelejemy ludzką krew
Ich kolana ugną się
Ołtarze wypełni śmierć
Bo purpurowy powrócił blask
I śmiertelnych nadszedł kres
Ta chwila musiała nadejść. Nie ode mnie ona zależała, jednak miałem w tym swój udział.
Blizny na moich dłoniach wciąż były wyraźne...
I sprawisz, że łoże krwią będzie przepełnione,
a obietnice powrotu będą spełnione
Dni liczone dziesiątkami, a fiołki tysiącami.
Kobiety, mężczyźni, starzy oraz młodzi.
Każdy był kimś wyjątkowym,
każdy przyczynił się do powrotu.
Sam nie wiem, czego oczekuję. Chyba po prostu, brakowało mi.
Cokolwiek się nie stanie... Musi być lepiej. Ciągle w to wierzę ślepo.
Wyciągnąłem ostatnią fiolkę i wylałem jej zawartość.
Dokonało się,
obudź się...