DM2: Dziedzictwo Mistrzów

*spojrzała na Sukkuba*
- Te wszystkie skarby, nieskończone złoża tytanium, czy nawet opale na nic to panience kiedy... panienko nikt... *zawachała się* nikt ...z moich przyjaciół próbujących chociaż postawić nogę w tej opuszczonej kopalni nie wrócił żywy... Panienko błagam.

Młoda bankierka nie była przekonana pomysłem Sukkuba. Od czasów Apokalipsy, to miasto pogrzebane, zostało zapomniane przez ludzi. Koplania zajęta przez istoty spoza ziemskie. Domy opuszczone.
Czy te wszystkie skarby naprawdę są tego warte? Minoc. Czy ktokolwiek jeszcze pamięta jak to miasto wygląda?




Z pamiętnika Wilczej Czarownicy
*rok 693 miesiąc zamarzanie*

Dotarliśmy do skraju góry, u stóp ktorej kiedyś mieściła się sedziba Legionu. Zimno przerażające. Śnieg tak intensywny, że nie jesteśmy w stanie dostrzec nic co jest oddalone o kilka stóp.
Nieustające walki z istotami mrozu. Towarzysze podróży wątpią czy kiedykolwiek uda nam się dostrzec koniec tej bitwy. Jestem wykończona, jedzenia wystarczy na kilka tygodni.



Z pamiętnika Wilczej Czarownicy
*rok 693 miesiąc zamarzanie*

Walki trwały długie dni. Udało nam się przebić do szczytu. Stosy ciał zaczynają gnić. Rozciągający sie smród, i głuchą cisze szczytu góry co jakiś czas przerywa okrutny ryk. Nie jesteśmy pewni co nas czeka po zmroku.



Zerwani hałasem przypominającym uderzenia pioruna, czlonkowie wilczego bractwa zerwali się na równe nogi. Odgłosy były coraz głośniejsze, a rozchodzące się echo potęgujące łomot, mroziło krew w zyłach.
Wyczekując najgorszego Thiass spojrzal na Valentinne bez slownie dając jej do zrozumienia, że nie czas na strach. Sukkub natychmiast wypowiedziała pod nosem niezrozumiałe słowa, a na niebie chmury sie rozrzedziły. Valentinne opadła bezsilnie na ziemie. Poświata księżyca dokładnie oświetliła ogromne cielsko nadlatującego smoka.
Zbliżający się smok był ogromny, a z każdym kolejnym ruchem skrzydeł, cień padający na drużyne stawał się jeszcze większy.





Walka była zacięta, pomimo demonicznej magi Shandis która osłabiła potężne ciało smoka, walka sprawiła Bractwu wiele trudów.
Antyczna Magia bestii próbowała co i rusz dosięgnąć bojowników.
Drużyna nie dała za wygraną, i po długim starciu z gadem Azzela zadała ostateczny cios bestii, odcinając jej łeb który cięzko runął jak głaz na zapleśniałe kamienie mostu.






*kilka stron jest wyrwanych*

*rok 693 miesiąc zamarzanie* Autor nieznany.

Walka z Gadem podzieliła drużyne. Część chciała rozstawić obóz w miejscu w którym Gadam wydał ostatni ryk. Część chciała plądrować zapomniane miasto dalej. Jak to bywa w naszych szeregach, decyzje podjęto po krótkiej wymianie pięści pomiędzy Flintem a Zithraelem. Nie wygrał żaden, bo w tym ziąbie to raczej wyglądało jak taniec krasnoludów, niż zapasy, aczkolwiek decyzja zapadła, że ruszamy dalej.

Naszym celem były nieskończone złoża w kopalni. Plotki głoszą, że tytanium wystaje ze ścian, jest go tak dużo.


Z pamiętnika Wilczej Czarownicy
*rok 693 miesiąc zamarzanie*

Tułaczka mieszana z pokonywaniem istot mrozu trwała długo. Za długo.
Jesteśmy na miejscu. Smród jest nie do przeżycia. Nad jaskinią wywieszono zwłoki tych którzy próbowali się tu zakraść. Wygląda to jakby kolekcja zwłok albo demonstracja potęgi kogoś kto mieszka w środku. Jesteśmy gotowi na wszystko.

Władca Góry Assargoth. O którego potędze śpiewały Driady. Najwiekszy ze wszystkich ogrów leniwym krokiem zaczął zbliżać się do wejścia kopalni. Ciężkie kroki dudniły odbijając sie echem od ścian.
-"Kim jest głupiec mający odwagę zbliżyć się do mojej kopalni!? Zdradź mi swe imie złodzieju chcący wykraść me skarby?!" Ryknął w eter Ogr świdrując oczkami otoczenie.




Assargoth stanął w całej swej potędze naprzeciw intruzów obserwując jak inne ogry zaczynają przegrywać w starciu z potęgą Wilczego Bractwa. Ogr przyśpieszając kroku praktycznie zaczął biec na drużynę wymachując ogromną maczugą taranując po drodze mniejszych pobratymców.



Walka trwała długie dnie, może tygodnie. Drużynie jeszcze nigdy żaden przeciwnik nie sprawił tyle trudu. Tysiące magicznych składników, kilkanaście zbroi płytowych, popękany oręż. Walka była męczarnią. Cel był jeden, zdobyć jaskinie. Zdobyć te wszystkie skarby, osiedlić się. Tylko tak ważny cel dawał drużynie siłę aby pokonać przeciwnika.





Zielona krew kreatury popłynęła ciurkiem zboczem góry, a wielkie cielsko padając płasko pyskiem w śnieg rzuciło ostatnie bluzgi oddając swe życie.
Zwycięstwo. Kolejne zwycięstwo Wilczego Bractwa.



Wszystkie trofea, skarby, złoto i złoża stały otworem. Niekończąca się radość zaszczepiła drużynie nadzieje.

Może to jest nasz nowy dom... ta myśl nie dawała końcom.

Valentinne rozsiadła się wygodnie w tronie. Tam gdzie kiedyś stały księgi z numerami klientów banku wylądowały brudne od błota buty.
Myśl która posadziła swoje korzenie od momentu pokonania Władcy Góry zaczęła kwitnąć. Dom.. Czy to naprawdę jest możliwe? Po tych wszystkich latach tułaczki?
Magia zaczęła płynąć Sukkubowi z jednej ręki do drugiej. Tańczące płomienie harcowały kontrolowane umysłem Czarodziejki.
Niepohamowane myśli, plany. Jak to wszystko ułozyć, jak sprawić aby ziściły się te dziecięce marzenia.

Kobieta bujała się na tronie nie zwracając na wygłupy pozostałych członków drużyny.

Wtedy obudziła się ta myśl. *magia prysnęła z jej dłoni, płomienie skoczyły do pobliskich świeczników* Osiedlimy się tu. Właśnie tu. Od nowa. Osada Wilczych dzieci. A zaczniemy od kamienia...

[Miejsce nieznane,694 roku]
Sukuby to istoty pochodzenia demonicznego. Uwodzicielskie i zdradliwe. Jednak ona zaintrygowała Mężczyznę. Zostać jej prawą ręką i zarządzać miastem. Jednak czy można zaufać Sukubowi i podjąć takie ryzyko? Xargos postanowił zaryzykować i pomóc Valentinnie odbić Minoc. Czas ukaże, co z tego wyjdzie, zważywszy że Nekromantę zawsze ciągnęło do władzy.

[Vesper, 694 roku]
Z magicznej bramy wyłonił się Xargos wraz z Aethelredem, na których czekała już Valentinna. Mężczyźni dowiedzieli się również, że przy moście prowadzącym do Minoc mają się spotkać z Mrocznym Elfem Zilv'ril Teken'duis, który również ma brać udział w odbiciu Minoc. Każdego prowadził jakiś cel, każdy nie był pewny co do swych towarzyszy, jednak wspólny cel przysłonił obecne niepewności co do jutra i intencji pozostałych.

[Okolice Minoc,694 roku]
Między Vesper a Minoc ujawnił się tajemniczy Stary Alchemik, z którym Sukub miała wcześniej do czynienia. Nie minęła chwila, a pojawił się Mroczny Elf wyglądający na sfrustrowanego za spóźnienie towarzyszy. Podróżnicy po dość długiej konwersacji dowiedzieli się o składnikach umożliwiających stworzenie broni, która miała na dobre pozbyć się kreatur z Minoc. Alchemik był bardzo pomocny, gdyż wyjawił tajemnice jak znaleźć składniki. Jednak jego zachowanie gdy opuszczał zebranych wprowadziło pewien niepokój.
(https://i.imgur.com/ZFQNvnY.jpg)

[Kraina: Ilshenar
Miasto: Aurin
Rok: 694]
Pierwszą wskazówką podróżników był symbol kielicha. Dzięki wiedzy podróżników zbłądzili do symbolu miecza. Jednak ich pomyłka nie potrwała zbyt długo. Ich oczom wpierw ukazał się strażnik Tkacz Płomieni. Pojedynek był zacięty ze stratą minimalną, z którą było trzeba się liczyć. Jednak Nekromanta nie chciał umierać...
(https://i.imgur.com/8HK3hth.jpg)

[Ognisty Meteoryt]
Lecz nie był to jedyny strażnik, jaki stał na drodze podróżników. Tym razem ich oczom ukazał się Ognisty Gigant strzegący tego, czego pożądali. Podróżnicy zaczęli się bronić przed Gigantem, który ku ich zdziwieniu padł szybko. Radość nie trwała zbyt długo, bo ukazał się kolejny Gigant. Musiał być pobratymcem poległego brata, lecz jednak rozum wziął górę nad głodem zemsty. Obawiał się jedynie Smoczycy i ich pojawienia. Gigant jednak okazał się pomocny: pomógł wygrzebać pożądany przedmiot, gdzie brudną robotę wykonał Aethelred.
(https://i.imgur.com/g9ujrTt.jpg)

[Kraina: Ilshenar
Miasto: Umarłe Miasto
Rok: 694]
,,Nie zabijacie smoka, ona jest przyjazna" - słowa rozbrzmiewały w głowach podróżników, jednak konfrontacja z smokiem nie dawała im spokoju. Zadecydowano, że Xargos ma coś wymyśleć, w końcu nie chce umierać... Nekromanta przemienił się w smoka chcąc jakoś przymilić się Smoczycy. Jednak ona nie polubiła tego samca...
Jednak Smoczyca okazała się inna niż przypuszczali wędrowcy. Bardziej była skora do rozmowy niż walki. W jej barwie głosu było słychać matczyną troskę. O dziwo Smoczyca posiadała pióra, których potrzebowali podróżni. Oczywiście Smoczyca nie chciała ich oddać za darmo. W zamian za pióra zażądała ognistego serca króla smoków oraz głowy łowcy.(https://i.imgur.com/fMJTMgQ.jpg)

[Okolice Buccaneer's Den]
Trop poszukiwaczy, który wskazała Smoczyca, skierował się na tereny Ziem Piratów. Mieli szukać czegoś, czego nie byli pewni. Trop zaprowadził ich na pobliski cmentarz, gdzie ich oczom ukazał się Kościan Strażnik. Nekromanta ukazał pierścień i zaczął konwersację ze Strażnikiem, reszta pozostałych towarzyszy gapiła się na nich jak na debilów, bo słyszeli tylko mowę umarłych OooOOooo. Kościany Strażnik opowiedział o zniszczonym domu Łowców Serc. Każdy z nich ruszył w swoją drogę: do Jew, Minoc oraz do krainy barbarzyńców.
(https://i.imgur.com/pKeJa5K.jpg)

[Okolice Yew]
Wędrowcy postanowili zacząć poszukiwania od Yew. Po krótkiej podróży namierzyli ślad Szamana. Nie mając zbyt dużego wyboru postanowili podążać tym tropem. Szaman nie był na początku rozmowny, lecz zaczął wyjawiać przydomki tych łowców: Mocarny, Zdobywca... Jednak Sukub straciła panowanie nad sobą chcąc zdobyć imię złodzieja. Szaman nie okazał strachu ani zniesmaczenia wybuchem Kobiety. Bez żadnych oporów wyjawił imię Beretora, który wraz z pozostałą dwójką wyruszył do Shame, a później po wybuchu wojny wspomnieli o Królu Szczuroczłeków w Tol En Estal. Szaman nie miał już nic więcej do powiedzenia, gdyż więcej już ich nie ujrzał.
(https://i.imgur.com/w9wDXGG.jpg)

[Miasto:Dol En Nost]
Wizyta w mieście była krótka, jakby nie był to właściwy trop. Elfie nazwy dla towarzyszy nie były dobrą stroną: jedna pomyłka w nazwie może wszystko zmienić. Z błędu wyprowadził ich Opiekun Ratusza w Dol En Nost. Jednak pomyłka nie była tak do końca bezwartościowa. Dowiedzieli się o skradzionym kamieniu elfów w Tol En Estal, a miejsce pobytu poszukiwanego przez nich Serca Kamienia Smoków było wciąż niewiadome.
(https://i.imgur.com/ker7Msy.jpg)

[Miasto: Minoc]
Towarzyszom nie pozostało nic innego, jak odwiedzić Minoc i poszukać śladów Gilderoya, który ukradł Serce Kamienia Smoków. Jednak zamiast jego zaczęli odnajdywać kawałki ghula. A na ich spotkanie przeleciała Śnieżna Smoczyca. Potyczka była ciężka, wymagająca sporo krwi i potu. Jednak udało się pokonać istotę.
(https://i.imgur.com/ipPvgVT.jpg)

Ciąg dalszy nastąpi...

Valentinne siedziała w lochu, skrupulatnie przeglądając stare skrypty w celu uzupełnienia wielkiej biblioteki, natrafiła na małą ledwo dającą się odczytać notatkę sięgającą czasem prawdopodobnie na rok wstecz do wydarzeń z dzisiaj. Był to zapis spotkania, do którego miało nigdy nie dojść. Ta notatka nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego. I nie ujrzy.
*Valentinne wepchnęła mały liścik do jeden z wewnętrznych kieszeń wracając do przeglądania skryptów*

Autor nieznany
*rok okolo 692* [dostojne pismo z wieloma zawijasami, wygląda na twarde męskie Elfie pismo]

I usiadły, nie wierzyłem, że do tego spotkania kiedyś dojdzie... Każda z nich z miną niechętną. Wymiana kilku uprzejmości, i delikatne udawane uśmiechy. Jedna z kobiet wyciągnęła rękę, druga niechętnie ją uścisnęła. Rozmowa Sukkuba z Drowem była krótka acz intensywna. Przypieczętowana krótkim skinieniem głowy i kolejnym udawanym uśmiechem. Wygląda na to, że kobiety znalazły nić porozumienia. Czeka nas wszystkich zagłada. Ratujmy się...


----
Valentinne spędziła w lochu całe popołudnie, znalazłszy to czego szukała udała się na wielkie wygodne krzesło tronowe w banku. Nie potrafiła zapomnieć o tej małej karteczce bezwładnie leżącej w kieszeni. Przeciągnęła się leniwie i zamknęła powieki. Sen pozwolił jej wrócić do tamtej chwili, przywracając to wspomnienie do życia...

      Niebo zaczynało przybierać barwę złota i szkarłatu, kiedy słońce powoli chyliło się ku zachodowi. Ostatnie promienie padały na targ barwiąc go swym blaskiem. Ostatni kupcy pakowali swe stragany, targ pomału zamierał, aż wreszcie opustoszał w pełni. Światła powoli gasły w domach, tylko w jednym paliły się nadal. Karczma, bo to był ów budynek, stała niewzruszona pośród ogarniającego świat mroku. Wewnątrz klienci siedzieli przy stolikach popijając swe trunki, gaworząc, bądź grając w karty. Gdzieś w głębi grajek nucił swą balladę, karczmarka leniwie polerowała kufle za barem. Ogólnie panowała zdrowa atmosfera, jak to bywa w miastach, ludzie gdzieś muszą odreagować trudy pracy. Z zewnątrz dało się słyszeć rżenie koni. Drzwi uchyliły się nieco, do środka weszła najdziwniejsza zbieranina jaką ten przybytek widział od dawna. Pierwsza kobieta, okryta szczelnie swym płaszczem, nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie kolor jej dłoni i długie paznokcie. Od razu można była dostrzec, że nie jest człowiekiem. Za nią pojawiły się jeszcze niemniej zaskakujące postacie. Dało się rozpoznać w nich, nieumarłego, jego dłonie, nie, on nie miał dłoni, jedynie kości zwisające na pozostałościach czegoś co musiało być mięśniami. Postać owiniętą w mrok, cała była mrokiem, nawet jego skóra była tej barwy. Jedynym co mogło go odróżnić od zwiastuna śmierci były oczy o barwie szkarłatu. Mężczyzna ubrany w zieleń i czerń, owiany dziwną aurą, złą aurą. Jego twarz wyglądała na poczciwą co powodowało, że ludzie czuli się przy nim niepewnie. Niczym dobro i zło w jednej osobie. Jeszcze jedna postać wyłoniła się zza nich, sylwetką przypominał człowieka, lecz patrząc na pozostałych towarzyszów można się było spodziewać wszystkiego. W tawernie zamarła cisza, kobieta rozejrzała się po pomieszczeniu, po czym razem z dwójką towarzyszy ruszyła wprost w stronę baru. Pozostała dwójka pozostała przy wejściu, jeden stanął przy drzwiach, drugi nieopodal niego przy filarze. Kobieta oparła się dłonią o kontuar siadając na stołku, zagadnęła dłonią do karczmarki. Ta wyglądała jakby ją wmurowało, dalej nieświadomie polerując kufel. Nieco otrzeźwiała i podeszła niepewnym krokiem w kierunku postaci. Kobieta nachyliła się dopytując o pewnego mężczyznę, nie mogła sobie dokładnie przypomnieć imienia, lecz mowa była o pewnym elfim łowcy. Karczmarka zmrużyła ślepia usilnie starając sobie przypomnieć wśród wszystkich przez siebie zasłyszanych plotek to imię, lecz nic nie przychodziło jej na myśl. Raptem podszedł do niej mężczyzna ubrany w zieleń i czerń. Poprosił o pięć kufli piwa, właścicielka karczmy zerknęła na kobietę, następnie na mężczyznę i ruszyła do beczki. Para wymieniła między sobą kilka zdań. Po czym od zniechęcenia rozejrzała się po karczmie, w której o dziwo nie ostał się nikt poza jednym pijanym śpiącym na barze.
      Nagle dało się gdzieś słyszeć głuche kroki, ktoś schodził z piętra po schodach. Deski trzeszczały po każdym kroku, doskonale zwiastując czyjeś nadejście. Zza ściany wyłonił się mężczyzna w podeszłym wieku, w dłoni dzierżąc swą włócznię. Miał na sobie długie skórzane spodnie ciasno upchane w średniej wysokości buty, tors całkowicie odkryty, widać było na nim wiele blizn. Na głowie zaś przywdzianą maskę z niedźwiedzia polarnego. Podszedł do kontuaru jakby nic, czując na sobie wzrok zebranych. Spojrzał na karczmarkę i zagaił radośnie.



– Hejże, kaczmareko! Daj kupić to co zwykle! – rzekł siadając na stołku. Mężczyzna stojący z tyłu również poprosił o kufel. Spod kaptura postaci stojącej przy filarze dało się słyszeć fuknięcie.
– A Ty Khared, bratasz się z kim to, przy tej ladzie? – wydobył się dźwięk przypominający świszczenie i chrypę.
Odziany w czerń osobnik stojący przy drzwiach odgarnął kaptur z głosy ukazując swe oblicze. Włosy białe splecione w warkocz, uszy jak u elfa, jedyne co go od nich odróżniało to czarna skóra i szkarłatne oczy. Oparł sobie kosę o obojczyk dłonie krzyżując na piersi i przyglądał się spokojnie otoczeniu.
Mężczyzna o imieniu Khared odwrócił się do towarzysza – A kto tutaj mówi o brataniu Maff? – przekręcił łeb spoglądając na umarlaka.
Mężczyzna ubrany w zieleń i czerń spojrzał na staruszka – Ciekawe odzienie Pan nosi, szczególnie na głowie
Żeś młody, to i żeś mało widzioł – rzekł starzec.
Khared rozejrzał się po karczmie - Młodych to tutaj przyjacielu nie uświadczysz. Maffaer roześmiał się chrypliwie słysząc te słowa.
– A kim Ty jesteś, jeśli wolno spytać?
Starzec uśmiechnął się jedynie – toć mym dzieckiem byś mógł być, a kim ja jestem? Jestem staruszkiem, który lubi wyzwania!
Khared pokiwał głową – Coś konkretnego?
- W młodości lubiłem walczyć, dawnom żem tego nie robił może uraczysz mnie jedną żebym rozruszał te stare kości? – odparł.
- A i chętnie zobaczę z czegoś ulepiony – Khared odłożył swą włócznię oraz plecak na bok rozciągając ramiona. Starzec stanął naprzeciw, jedynie się lekko uśmiechając uniósł dłonie gotów do walki. Karczmarka patrzyła na tą scenę niewzruszona jedynie przewracając oczami.


– Znowu to samo... - wyszeptała sama do siebie wracając do swych zajęć. Walka jednak trwała krócej niż ktokolwiek by przypuszczał. Staruszek błyskawicznie doskoczył do Khareda, nim ten zdążył się spostrzec już leżał rozciągnięty na ziemi. Otrzepał spodnie, usiadł na stołku biorąc spory haust piwa.
      Jak tylko pokonany doszedł do siebie starzec zaprosił wszystkich do wspólnego posiedzenia zamawiając u barmanki tyle trunków, że nie jeden by się po ich spożyciu przekręcił. Wysłuchawszy ich opowieści, zaproponował pojedynek, kto wypije więcej i dalej będzie w stanie utrzymać się na nogach wygra. Wskazał dłonią mężczyznę w czerni i zieleni, który przedstawił się jako Xargos Van'Ro oraz mrocznego elfa Zilv'rila Teken'duis. Jak się okazało dziadunio miał głowę do tego typu spraw i alkohol choć mącił mu w głowie, nie podziałał na niego tak jak na Xargosa, który mówiąc kolokwialnie zarzygał się aż do nieprzytomności. Drow wiedząc na co się pisze zażył wcześniej odtrutkę, przez co alkohol nie wpłynął na niego znacząco. Staruszek natomiast stał się bardzo rozmowny, opowiedział obecnym o mężczyźnie o imieniu Beretor, tym samym o którego przyjezdni pytali wcześniej karczmarkę. Był on jednym z łowców, a zdarzyło się onegdaj, że spotkał na swej drodze Ognistą Smoczycę, którą towarzysze już mieli możliwość ujrzeć. Miała ona syna, który jednak miał pewną przywarę, porywał i więził młode dziewki, ponoć drowie. Gwałcił je, torturował, a kiedy kończył z nimi zabawę, truchła rzucał wywernom na pożarcie. Przesadził jednak porywając bliżej nieznaną kapłankę tej rasy, gdyż mroczne elfy nie wybaczają. Wysłały oddział upadłych w celu zażegnania problemu. Ich celem było zabicie syna Smoczycy i niewiele by zabrakło, żeby tak się stało. Jednak smocza matka zaprzysięgła założenie gniazda w mieście drowów, jeśli te nie odpuszczą. Kiedy wojska mrocznych się wycofały, Beretor jako jeden z łowców i wysłannik kręgu druidów miłujący dobro nie mógł znieść takiego okrucieństwa i dokończył dzieła. Z jego rąk dziecię Smoczycy dokonało swego żywota. Ta zrozpaczona po utracie jedynego dziedzica, wpadła w furię. Znając słabość Beretora do rasy feniksów postawiła sobie za cel zmieść z powierzchni ziemi ich gatunek. Od tamtej pory nikt nie widział, ani nie słyszał o dzielnym łowcy.




Starzec wspomniał również o miejscu, gdzie rzekomi strażnicy mieli swą siedzibę. Z tego co mówił znajduje się ona na Ilshenar, pomiędzy kielichem, a miastem blasku. Tam trzeba odszukać znaki, które poddadzą wędrowców próbie. Ten kto jej podoła dostąpi zaszczytu wejścia, lecz niegodnych spotka coś o wiele gorszego niż gniew Smoczycy.
      Śmiałkowie zasugerowali się słowami mężczyzny i wyruszyli na odległe lądy w celu odnalezienia siedliska łowców, a co za tym idzie, samego Beretora. Wzorując się na wskazówkach, po wielu długich dniach, tygodniach podróży, gdzie na swej drodze borykali się z nieprzewidywalną dżunglą, istotami z piekieł, nieumarłymi i samą matką naturą dotarli do celu. Znaleźli tam totemy, które emanowały potężną mocą tworząc barierę nie do przejścia. Na nich znajdowały się instrukcje umożliwiające ukończenie próby, aby to uczynić należało w pierwszej kolejności odnaleźć słowa łowców, które stanowiły klucz. Towarzysze długo rozmyślali jak podołać zadaniu, wreszcie postanowili się rozdzielić. Każde miało się udać w inne miejsce, aby zwiększyć szansę powodzenia misji.




Zgodnie z tym co udało im się ustalić, słów było sześć. Każdy więc ruszył w inne miejsce, były to Coventus nazwane tak na cześć miasta leżącego nieopodal i zamieszkałe przez lud jaszczuroludzi, Wind porzucone przez świat jaskinie, w których zagnieździły się mroczne sługi i nie lada upiory, Wrong pod panowaniem nieumarłych, Lodowa Wyspa pełna zasadzek i nieprzewidywalnej pogody, Despice, gdzie królują orki oraz siedlisko, którego strzegł Kamienny Smok.




      Mając wszystkie części łamigłówki towarzysze komunikując się poprzez gołębie, postanowili ponownie spotkać się z tajemniczym starcem. W tym celu każde z nich miało powrócić jeszcze raz do tawerny znajdującej się w mieście Vesper. Kolejny raz spotkali tam owianego tajemnicą człowieka, który koniec końców przedstawił się jako Barbarzyński Łowca, Serca Krwawego Cesarza - Vilner Kihestis. Opowiedział on im o jeszcze jednej brakującej rzeczy, która pozwoli im przejść dalej. Mowa była o tajemniczej kuli będącej w posiadaniu wiedźm. Tak też ponownie nasza drużyna wyruszyła w drogę. Podróż zajęła im jedynie parę godzin, gdyż tajemnicza kobieta o imnieniu Valentinne posiadała nieopodal bramę, a do jej wywołania wystarczyło wypowiedzenie słów ,,Vas Rel Por". Na miejscu zastali wyludnioną wioskę, kiedy drow zaczął przeszukiwać domostwa, z jednego z nich wyszła stara wiedźma. Po krótkiej rozmowie zaproponowała pakt, w którym zarządała od Valentinne krwi elfa królewskiego rodu. W razie niepowodzenia, jeżeli w ciągu 10 lat się on nie dopełni, kobieta miała utracić wszelkie magiczne zdolności.



W celu uzyskania kuli, zaprowadziła towarzyszy do największego z domostw, w jego wnętrzu ujrzeli największy kocioł jaki w życiu dane im było zobaczyć. Wiedźma rozpoczęła rytuał, a po jego ukończeniu wręczyła szklistą kulę kobiecie. Jednak, aby kula zyskała na mocy musiała pochłonąć ogromne ilości mocy.



      Drużyna czym prędzej udała się do leśnej osady Yew, gdzie miał ich oczekiwać jeden z ich szpiegów. Kula została przekazana w jego ręce z poleceniem przejęcia mocy jednego z artefaktów przetrzymywanych na zamku w Brytani. Na tym ich drogi się rozeszły, lecz jeśli wierzyć plotkom, strażnicy artefaktów złapali szpiega i uwięzili go w lochach pod zamkiem.




Sama kula przepadła i los wyprawy wisi na włosku. Czy uda im się przezwyciężyć przeciwności losu i spełnić swe marzenie? Na pewno się nie poddadzą i choćby mieli iść przez ciernie, ich cel, wskaże im drogę i prędzej czy później dopną swego...

Dobrze napisane. ;)

-Przestań się lenić! Zakładaj onuce bier siekierę i pędem na zamek!
Wyrwany z letargu Marcz patrzy tępym wzrokiem ma Pana w stosunku do którego nie czuł żadnych emocji, skinął głową i pospiesznie podreptał do chaty po siekierę. Chwilę później siedzi już na siwku który kłusem idzie traktem ze Skara w stronę dawnej stolicy. Przeklina w myślach system w jakim przyszło mu żyć, uprawiać Pańską ziemię opodal mostu do miasta Skara Brae a jak przychodzi co do czego i przelewać krew w konflikcie o którym nie ma żadnego pojęcia.

Na zamku tłum ludzi, gwar, masa zbrojnych, rozkazy, krzyki - nawet opodal świątyni.
Po co kazano mu tu przybyć- nadal się nie wie. Nikt nie drze się bezpośrednio na niego więc zapada ponownie w letarg oparty o kamienną ścianę.

Budzi go szczęk broni i krzyki:
-Tam jest! bij go zabij!
*szczęk broni o kamienie*
*krzyk*
*jęk, który po chwili zamienił się w gulgot po czym w syk*

Już wleką truchło, już ktoś obrzyna łeb coby osadzić na pal...

W ogólnym zamieszaniu Marcz wchodzi po schodach- kieruje nim ciekawość co też kryje się w takim miejscu. Nigdy wcześniej tu nie był pewno nigdy więcej nie będzie, poza tym krew i flaki zawsze go rozśmieszały a właśnie stad wyciągnięto nieszczęśnika...
Trafia do komnaty z bogato zdobionymi kamiennymi meblami i w tej chwili chłopska natura bierze górę- zaczyna przeglądać regały stojące przy wejściu.

(http://dm-uo.pl/forum/index.php?action=dlattach;topic=32307.0;attach=6750;image)

Znajduje dziwy przedmiot z czymś co bardzo przypomina pulsującą krew w środku... Ignorancja nie pozwalała mu nawet pomyśleć o tym, że jest to coś czego nie należy dotykać ani tym bardziej chować do sakwy...
-Niech mam jakiego pamiętnika z tej dziwnej eskapady - pomyślał
*zakaszlał*
*splunął krwią*
-To coś nowego... -Znowu ignorancja bierze górę
Leniwym krokiem wraca na dół i opiera się o tą samą kamienną ścianę.
-Zaraz pewno odeślą do chaty nawet bez jadła - pomyślał, gdy kiszki zaczęły się dziwnie skręcać.

Jakiś czas później dowie się, że był to dopiero początek bolesnej i zapewne śmiertelnej przemiany...
Dowie się również, że ów skradziony przedmiot ściągnie mu na głowę wiele stworzeń tego świata z którymi nigdy nie chciałby mieć do czynienia w swoim dotychczasowym życiu...

   To był zwyczajny dzień w Vesper, ze względu na duże targowisko wokół panował gwar, kupcy jak co dzień przekomarzali się ze swymi klientami, przekrzykiwali się wzajemnie próbując zachęcić ludzi do zainteresowania się ich towarami. -Świeże pachnące zioła! - wołał jeden, inny zaś - Najsmaczniejsze jadło w Sosarii, zapraszam Państwa! Między straganami biegały roześmiane dzieci, które przybył do miasta w raz z rodzicami, przejeżdżały wyładowane towarem wozy, spacerowali ludzie. Wtem, codzienna rutynę przerwał huk spowodowany falą energii, która z kolei był efektem zaklęcia teleportacyjnego pewnego półdemona. Targowisko na moment zamarło, a ludzie skierowali wzrok na delikwenta. Khared stał, na placu bankowym lustrując wzorkiem gromadę na targu. Zamaszystym ruchem odrzucił plaszcz na bok, obrócił sie w strone banku i zaczął maszerować. Przekroczywszy próg rozejrzał sie po pomieszczeniu, w środku poza bankierką przebywały jeszcze dwie osoby. Nieznany mu łucznik, oraz Maffaer bądz to co z niego zostało. Truposz gdy tylko wyczuł obecność swego przyjaciela od razu rzucił w jego kierunku
-A cóż tu tak śmierdzi!? - prezentując kobiecie za lada resztki uzębienia.
-Zapewne Ty Maff -zripostował bez namysłu Khared - To nie czas na żarty. - Przekierował spojrzenie na nieznajomego. - My się chyba nie znamy? - zmarszczył czoło.
Łucznik szybko wstał z krzesła podszedł do zakapturzonej postaci wyciągając dłoń w geście powitalnym - Araal. Lecz Khared nie popisał się zbytnio kulturą gdyż w niemal tym samym momencie odwrócił się do nieumarłego i zapytał - A reszta gdzie?
-Zapewne w drodze. - odpowiada Maffaer. Połdemon coś burknął i odwrócił się w stronę okna wypatrując towarzyszy. Po krótkiej chwili do banku zawitał Xargos, oraz Valentina.
-Jesteśmy już wszyscy? - zapytał zebranych.
-Jeszcze czekamy na Zilv'ril - odburknęła Val - co prawda mroczni maja tyle wspólnego z punktualnością co ja ze sztuką ale cóż... miejmy nadzieje, że prędko się zjawi.
(https://i.ibb.co/Cs6Yjwf/A.png)
Po dłuższej chwili spędzonej martwej ciszy, dźwięku ostrzonej kosy przez Maff i jakże irytującego stukania pazurów sukkuba o blat bankowy z dworu zaczęły dobiegać krzyki.
-Z drogi! Na bok! - rozdzielane piskami dziewek, przekleństwami rzucanymi w stronę jeźdźcy.
-To za pewne on - rzekła Val. - Chodźmy do karczmy...
-Nie - sykną Khared - ściany maja uszy.
-Masz racje, coś sugerujesz? - skierowała wzrok na spirytyste. Khared rozejrzał się po zebranych i odrzekł.
-Znam pewne miejsce, miejmy tylko nadzieje, że prawowici mieszkańcy tej pieczary nie będa mieli nic przeciwko - spirytystka skinęła głową, a połdemon zaczął tworzyć bramy w tamto miejsce. Gdy upewnił sie, że wszyscy towarzysze przeszli na drugą stronę, wszedł za nimi zamykając portal. Wylądowali przed zapomniana krypta przedwiecznego.
-Wątpię, żeby nas tutaj znaleźli, ale miejcie oczy otwarte i zachowujcie sie z nalezytym szacunkiem do tego miejsca - rzekł Khared.
-Idźcie, idźcie - poganiał wszystkich Xargos, mamy mało czasu, a wiele do omówienia. - Wszyscy zeszli do krypty i udali się do głównej sali, w której mogli bezpiecznie spocząć. Zajeli miejsca przy kamienny stole, wymienili sie wzajemnie spojrzeniamy, w których wyraznie malowała sie silna irytacja spowodowana niedawnymi wydarzeniami. Valentinne od razu przeszła do rzeczy.
-Gdzie ten nieudacznik Squall? - towarzysze wzruszyli ramionami.
-A kto to wie... -machnął reką Xargos. - Zapadł sie pod ziemie - dodał Zilv'ril.
-A czy chociaż wiemy kto stoi za kradzieżą kuli? - zapytała demonica
-Nie, nie wiemy... Ale krążą pogłoski, że sprawca zaszył sie w Skara. Wśród dawnych gwardzistów Brytanii. - rzucił jeden z zebranych, a w sali aż zawrzało.
-Czyli to oni stoja za przywłaszczeniem mojej własności! - wybuchła Val. - Jakieś sugestie? Co powinniśmy zrobic? - przy stole ponownie zawrzało.
-Powinniśmy ich wyciąć w pień! - krzyknał Maffaer, mroczny elf przytaknał.
-Masz racje przyjacielu, powinni jakoś zapłacić za tą zniewage, ale byc moze mamy cos lepszego w zanadrzu - usmiechneła sie szyderczo Valentinna. - Zapomnieliśmy o czymś jeszcze... - po czym wyjęła coś ostrożnie z plecaka i położyła przed wszystkim na stole.
-No tak... - wyszeptał Xargos, nie odrywając wzroku od statuetki.
- Wrota spaczenia... -mrocznemu elfowi, aż zaświeciły się oczy. A Maff uformował swój krzywy zgryz coś na kształt uśmiechu. Demonica z wielka satysfakcja w oczach przyglądała się zebranym. Wtem, wtrącił sie Khared, który ze stoickim spokojem obserwował towarzyszy.
-Mam inny pomysł nie działajmy pochopnie. - zebrani przekierowali swe spojrzenia na półdemona.
-Słucham Khared. - rzekła Val
-Spróbujmy nawiązać dialog. Sami do końca nie wiemy do czego zdolna jest kula. Wiemy tylko, ze jest niestabilna i ciągnie za sobą jakąś zarazę... A jak Cie znam, z Twej cząstki nie może powstać nic dobrego.  Kto wie do czego jest zdolna dzierżona przez nieodpowiednia osoba. Może wykorzystajmy ten fakt, aby skłonić władze miasta, w którym ukrywa się ta szuja, aby zareagowała. Wątpię by chcieli ryzykować, wybuchem epidemii lub czymś gorszym... - Val, spojrzała na każdego z osobna.
-Może faktycznie masz racje - zamyśliła się. -Xargos, masz przy sobie jakieś czyste zwoje i pióro?
-Owszem, skryba bez pióra to ch... może nie będę kończył - wyjął zza pasa kilka zwojów pergaminu oraz pióro z plecaka i podał je sukkubowi. Demonica nie zwłocznie zaczęła adresować list do władz Skara i zapełniać pusta stronice. Zawinęła świstek papieru w rulon i wręczyła go Xargosowi aby ten jako jej posłaniec wręczył list któremuś z przedstawicieli miasta i umówił spotkanie. Zadanie nekromanty zlecone przez Val nie trwało zbyt długo, Xargos teleportował się do miasta, dzięki swoim koneksją szybko skontaktował się z władczynią po czym niezwłocznie wrócił w miejsce zebrania.
-Wszystko załatwione, mamy udać się do Skara. - mężczyźni oraz Valentinna, zaczęli zbierać się do drogi.
(https://i.ibb.co/RD5bPjs/C.png)
Jednak jak się okazało po przybyciu na miejsce list, który wysłali miał delikatnie mówiąc dosyć agresywny charakter, ale w sumie czegoż spodziewać się po impulsywnej istocie pochodzącej z samej otchłani? W dodatku spór, który demonica toczy od jakiegoś czasu z władzami również nie przechylał szali na korzyść drużyny. Zamiast do dialogu, nici porozumienia doszło jedynie do przepychanki słownej, żadna ze stron nie chciała słuchać drugiej. Temperament Val wziął górę, rozwścieczona pognała rumak przez most w stronę lasu. Maff, Khared i Xargos pognali za przedstawicielami miasta, którzy z kolei udali się w stronę banku. Musieli dojść do jakiegoś porozumienia aby uniknąć rozlewu krwi. Gdyż zdawali sobie sprawy czym może skutkować otwarty konflikt zbrojny, bądź otworzenie Wrót Spaczenia. Jednym z przedstawicieli miasta, który stał u boku władczyni był dawny przyjaciel półdemona. To była jedyna szansa. Khared z Netriusem udali się w ustronne miejsce, półdemona zaczął tłumaczyć możliwe następstwa przebywania kuli w mieście. Niechętnie, ale po czasie i długiej wymianie zdań prawa ręka Lostarii zapewnił spirytystę, że nie zbagatelizuje sprawy i postarają się ustalić i poinformować go czy kula faktycznie znajduje się w mieście, a jeśli tak kto ja posiada, oraz jakie ma wobec niej zamiary. Nie pozostało nic tylko oczekiwanie na odzew Skara.

Po rozmowie z Kharedem, Netrius Alinde stał jeszcze chwile w miejscu i wpatrywał się w niebo. W końcu, z cichym westchnieniem, ruszył w stronę banku, gdzie spodziewał się znaleźć przynajmniej część drużyny, która kilka dni wcześniej złapała nieporadnego złodzieja próbującego dostać się do zawartości złotych skrzyń za pomocą tej nieszczęsnej kuli. Szaman rozejrzał się po pustym pomieszczeniu i wyciągnął z podróżnej sakwy stertę pergaminów i magiczne, gęsie pióro, w którym nigdy nie brakowało atramentu. Chwilę później stado gołębi wyleciało przez otwarte drzwi i ruszyło w poszukiwaniu odbiorców krótkich listów.
Netrius przysiadł na ławce na niemal pustym dziedzińcu i spokojnie rozmawiał z Lostarą Aldaron. Oboje nie spuszczali oczu z Xara. Spirytysta bawił się magią ognia i nie zwracał na nic uwagi.
Nie minęło wiele czasu, nim plac bankowy zaroił się od magów i wojowników. Gwar narastał, a atmosfera robiła się napięta, mimo że nie zostało jeszcze wypowiedziane ani jedno słowo. Netrius wstał powoli i trzykrotnie stuknął szamańską laską o drewniane schody. Głuchy odgłos potoczył się  echem, uciszając zebranych.
- Zapraszam wszystkich do karczmy – Netrius uśmiechnął się delikatnie. - Jest to najbezpieczniejsze i z pewnością jedno z przyjemniejszych miejsc w okolicy.
Szaman dał znak ręką gwardzistom, by pilnowali karczmy przed szczurami. Spojrzeli pytająco na Lostarę i dopiero na jej znak wykonali polecenie. Netrius westchnął znudzony i zagwizdał cicho, a z pobliskich lasów przyleciało kilka sokołów, które zaczęły krążyć nad karczmą i przyglądać się okolicy swymi bystrymi oczami.
Kiedy wszyscy już rozsiedli się na krzesłach, Netrius wyciągnął z sakwy list i położył go na stole.
- Taki oto list został dziś dostarczony do Skara Brae. Napisany ręką Valentinne, mianującej się Namiestniczką Wolnego Księstwa Minoc i wypowiadającej się w imieniu całego Wilczego Bractwa – zielonowłosy szaman uważnie przyjrzał się zebranym. - Grozi nam zesłaniem plag i przelewem krwi, jeśli nie zwrócimy jej własności. Tak określa kulę, która jest w posiadaniu Xara, jeśli się nie mylę.


Wszyscy spojrzeli na spirytystę, który nerwowo zerknął na swój tobołek.
- Nic nie mam – odpowiedział, w dalszym ciągu bawiąc się przerzucaniem iskierek pomiędzy rękami.
- W każdym razie – Netrius kontynuował, ponownie skupiając swoją uwagę na zebranych – choć zdecydowanie nie ufam Valentinne, jestem w stanie zaufać Kharedowi, z którym wiele wspólnie przeszliśmy. Trzymać ten przeklęty przedmiot, skażony krwią Valentinne w mieście pełnym rolników, zielarzy i innych rzemieślników, nie byłoby roztropne. Jestem ciekaw Waszej opinii.
Szaman usiadł na krześle i sięgnął po kielich wina. Delektując się jego cierpkim smakiem, w skupieniu przysłuchiwał się zebranych.
- Na jakich prawach rości sobie pretensje do tej kuli? Kula leżała na zamku! Złodziej nasłany przez Valentinne próbował ją wykraść, nie należy do...
- Nie, nie. Za pomocą kuli próbował nas okraść...
- Oddać, żeby znów nam próbował z jej pomocą zaszkodzić?
- Dać wrogowi broń...
- Zniszczmy ją. Tak plugawy przedmiot nie może...
Ciche skrzypnięcie i delikatny powiew rześkiego, nocnego powietrza.
- Kolejna groźba? To się chyba już nigdy nie zmieni...
- Dajmy ją naszym arcymagom, poznajmy jej sekrety...
- Sprzedajmy ją Valentinne. Niech...
- Wykorzystajmy ją na swoją korzyść...
Żywe dyskusje toczyły się godzinami, a napięcie nie malało.
W pewnym momencie uwagę znużonego Netriusa przykuła ciemność, która zapanowała w karczmie. Zniknął płomień, którym bawił się Xar. Łącznie ze spirytystą i grupką innych ludzi.


Tymczasem w Cove

- Masz kulę?
- Pewnie, że mam. Ja wszystko mam.
- Kładź ją tutaj.
- Jak to zrobimy?
- Znam właściwe słowa. Rysuj znaki według inskrypcji na tym pergaminie.
- Gotowe.
-Viran se lan'aan? Ir annala for ros... Nae! Ga rahn s'dael! Ga rahn! Ir emah'la shal! Ir emah'la shal!
Z nieba spłynął oślepiający strumień srebrnego światła, a kula rozprysła się na miliardy części. Część pyłu odleciała w stronę morza, niesiona wiatrem, a część kuli pozostała na ziemi w postaci bulgocącej, bordowej substancji, która po chwili ostygła i znieruchomiała.


- Zajmę się resztą.
Postacie rozeszły się. Tylko jedna osoba została, by dokończyć dzieło zniszczenia.

Kal Vas Flam , *medytacja*, Kal Vas Flam , *medytacja*, Kal Vas Flam ... klęska Valentinne wpędziła ją w pętle monotonnego treningu. Za błędy się płaci - pomyślała, rzucając kolejny raz Ognisty płomień w spopielony już świstek papieru leżący na ziemi. Osłabiona i wątła osoba, zwątpiła w dalszy sens egzystencji. Nic nie wyszło, wszystko przepadło. Stojąc na krawędzi, i bawiąc się tym ogniem w nieskończoność, zwróciła uwagę, na zjawisko załamania światła w kącie domu. Zaczęła się przed nią materializować postać. Brudne buty, ubłocone, ozdobione kawałkami trucheł leśnych zwierząt, długa ciemnoszara toga, spod której wystawały brudne dłonie, pokrzywiona postura. Wiedźma wykrzywiła usta kręcąc głową spoglądała na wychudzoną postać.

NIKT nie zniszczy mojego artefaktu. Spotkaj się ze mną tam gdzie ostatnio, lecz tym razem przynieś ze sobą 100 fiolek krwi besti, 100 fiolek krwi lodowej besti, 100 fiolek krwi smoka, 10 fiolek krwi arsytokraty oraz 10 fiolek krwi przedwiecznego. Będe również potrzebowala 400 sztuk szkła. Śpiesz sie! - Wiedźma zniknęła.



- Wzywam Szarą Wiedźmę - wykrzyczała Valentinne opierając się cięzko na Drowie, który jej towarzyszył. - Aurynn'rha, jestem!- Wiedźma wyglądała z wysokiego budynku na dwór. Zmierzyla wzrokiem przyjezdnych po czym pojawiła się przed nimi. - Masz wszystko? doskonale. Chodz za mną -


Wielki kocioł jak za pierwszym razem stał na środku zbyt czystej jak na gust Valentinne chaty. Wiedźma zodebrała od Valentinne worek z przedmiotami i udała się nad kocioł.
Wiedzma wrzuciła szkło które momentalnie się stopiło. Następnie krew bestii wymieszała z krwią lodowej bestii. Kolejnie wrzucila krew smoka co spowodowalo, ze trujący opar wypełnił chate. Jeszcze tylko krew arystokraty oraz krew przedwiecznego .... i .... - za kilka ziaren bedzie gotowe - powiedziala Wiedźma schodząc na dół.

(https://i.ibb.co/sszj5tY/UO0009.png) (https://i.ibb.co/xJfF7Zg/UO0011.png)

- Teraz powiedzcie mi, jak żeście to zrobili? zawiedliście w łatwiejszej próbie - Zilv zaczął tłumaczyć co się wydarzylo, kiedy bezsilna Valentinne usiadła na ziemi. Wiedźma nie była zadowolona z tłumaczeń, wysłuchując całej historii zadała pytanie - czy będziecie gotowi w takim razie podołać trudniejszej próbie? - Valentinne ochrypniętym głosem zapewniła wiedźme, że tym razem im się uda...



Teraz posluchajcie mnie uważnie - zaczęła wiedźma - poprzedni sposób był najłatwiejszy, ale nie jedyny. Istnieją dawne świątynie. Powinniście znać jedną z nich. Aktualnie myśle o tej, która znajduje się pomiędzy Vesper a Minoc. Upadła bogini której imienia juz nikt nie wymawia. Jak zaczniecie tam szukać, to pod nią a raczej pod tym co z niej zostało jest loch. Kiedyś to były krypty, ale po upadku Bogini, wszystko znikło. Tam odnajdziecie nie tylko moc do napełnienia kuli, ale i złamany artefakt upadłej Bogini. Wole nie mówić jej imienia, bo to dla mnie niebezpieczne. Tymczasem weź tą kule, ach... i jeszcze jedno. Nie starajcie się wygrać za wszelką cene, bo nie wyjdziecie z tego żywi. To nie jest zwykły loch... *wiedźma wyszczerzyła resztki pożółkłych zębów*...




W Vesper panowała cisza. Ze względu na pore - środek nocy-  Te same duże targowisko wokół było opustoszałe, kupcy którzy za dnia przekrzykiwali się wzajemnie próbując zachęcić ludzi do zainteresowania się ich towarami znikneli. Zilv powolnym krokiem zmierzał w kierunku Północnego mostu gdzie miał spotkać sie z Valentinne. W momencie kiedy noga Drowa stanęła na moście, pojawił się na nim Czarny Portal, z ktorego wyszła wychudzona kobieta. - Nie miałam siły biec, wybacz - Zilv skinął głową i tym samym spokojnym krokiem zaczął kierować się w stronę zapomnianej już świątyni. W głowach rysowały się czarno-białe kolumny, i płytki o tym samym kolorze.


Świątyni Erenthi wyglądała w świetle księżyca jeszcze gorzej jak za dnia. Połamane płytki, skruszone kolumny, zarwane schodki. Miejsce żalu, do którego żywa dusza sama by nie przyszła. Jedyną w miarę zachowaną konstrukcją był posąg. Poza kilka pęknięciami tu i tam, zdawało się jakby ząb czasu nie ingerował w ten kamień.

Posąg przemówił - czy jesteście gotowi zmierzyć się z samym sobą? - Sukkub i Drow jednocześnie skineli głowami, czego efektem był uderzający natłok myśli, osłabiający drużyne *czujesz cięzar swych win*.



Zilv i Valentinne znaleźli się w krypcie, do której wcześniej nikt nie miał wstępu. Wielkie dziwne pomieszczenie wypełnione bezkształtnymi postaciami.
Valentinne ruszyła do przodu. Postacie spojrzały na Demonice oczami czarnymi jak kawałki węgla, po czym zaczęly przybierać tą samą wątłą postać która aktualnie była kobieta. Dwudzieścia, Może trzydzieści kobiet, ruszyło powolnym krokiem atakując drużynę. Nie byli specjalnie silnymi przeciwnikami, co pozwoliło Zilv'owi dosyć sprawnie poradzić sobie z postaciami sobie odcinając im łby jeden po drugim.



Upewniwszy się , że droga jest bezpieczna, Zilv pewnym krokiem ruszył wąskim, słabo oświetlonym tunelem. Valentinne kroczyła za nim. Z każdym kolejnym krokiem słyszeli coraz głośniej *wyznaj swe grzechy*.  

Na końcu korytarza siedziała postać. In Lor - wyszeptała kobieta-. Postać była ubrana w cięzką zbroje płytową. Okryta była ciemną togą, z kolei wyróżniał się płaszcz. Piekny zdobiony złoty płaszcz. Zaraz.. przecież to Ty Zilv.
Drugi Zilv zobaczył zbliżające się postacie, wstał i powiedział głośno -wyznaj swe grzechy - Postać szybkim krokiem ruszyła w strone wojownika. Z każdym ciosem, klon Zilva zdawał się być coraz silniejszy. Szybka wymiana pchnięć, po czym znowu postać przystanęła i powiedziała  -wyznaj swe grzechy -. Zilv odpysknął coś, że może co najwyżej odciąć łeb swojemu klonowi, i to byłby jego grzech. Naśladowca bez emocji, ruszył na Zilva nacierając coraz mocniej. Drow zdawał się mieć coraz wieksze problemy. - Dosyć! - wykrzyczała kobieta

Kopia Zilva przystanęła, spojrzała na Sukkuba i rzekła: Póki nie zaprowadzicie sprawiedliwości w przynajmniej jednym swoim grzechu, nie spotkacie się z kolejnym strażnikiem.




W głowach Drowa i Demonicy zaczęły pojawiać się różne obrazy.. w tym momencie lustrzane odbicie zniknęło, a Valentinne i Zilv wiedzieli co muszą dalej zrobić....

Odbicie lustrzane Zilva nie rózniło się prawie niczym od Oryginału. Jedynie oczy.. te czarne puste oczy nie wyrażające żadnych emocji, i ten głos który do teraz rozchodzi się w głowach.
Valentinne i Zilv zostali postawieni przed wyborem. Mieli przejść próbe, a każde z nich po jednej. "Póki nie zaprowadzicie sprawiedliwości w przynajmniej jednym swoim grzechu, nie spotkacie się z kolejnym strażnikiem".

Valentinne wiedziała co ma zrobić, z miną zbitego psa wpatrywała się w swoje buty, kątem oka obserwując wyraźnie podnieconego Zilva, który aż wyrywał się do dalszego działania. Magiczna moc strażnika przeniosła bohaterów z powrotem w okolice Vesper. Mieli czas zastanowić się nad tym jak sprostać tym próbom. Rozeszli się. Co prawda, wspólna przygoda zbliżyła do siebie troche bohaterów, nie mniej jednak pożegnali się bez emocji zwykłym skinieniem głowy.



W głowie przewijał się jak echem głos "Twoja zemsta, to puste słowa, nie jesteś warty..."
Zilv zerwał się na równe nogi i wybiegł z budynku. Zacisnął rękę na broni wściekły jak głos kolejny raz powtórzył mu te słowa. Jak on śmiał? Zatłuke ścierwo! Wypatrosze i ozdobie jego flakami podłoge! Pieprzony wąż!

Drow stanal na dziedzincu, rozgladajac sie z uwaga. Spojrzal na monument, byla pozna noc, co wiele nie zmieniało z powodu panującego wokół mroku. Do jego nozdrzy przywędrował znajomy zapach. Ah, wiec ona jest tutaj... - nie czekając długo, pociągnął wodze swego jaszczura kierując się wonią. Tak dotarł do wejścia do kopalni, skąd dochodziły uderzenia kilofów niewolników. Zeskoczył z wierzcha i ruszył powoli wąskim przejściem. Strażnik oparty o swą włócznię najwyraźniej zasnął, reszta była zajęta swymi czynnościami. Wreszcie dojrzał ją w jednej z odnóg jaskini. Pracowała zawzięcie, spojrzał na kapłankę - co za obraza dla rodu szlacheckiego, żeby kobieta pracowała. Stanął tuż za nią - Vendui Kaplanko Nha, przybylem tutaj, abyś wreszcie Ty i Twoi bracia zadośćuczynili za krzywdy, które moja Matka i mój ród przez was wycierpiały, nadeszła chwila zemsty. Wyciągnął kosę celując nią w kobietę. Ta spojrzała na młodego drowa gniewnie z furią w oczach, była to ostatnia rzecz jaką zobaczyła. Wyciągając nóż sprawnym ruchem uciął łeb z martwego ciała, rozczłonkował je totalnie, delektując się każdym cięciem. Po wszystkim zakrwawione trofeum wrzucił do worka, mocując do siodła swego jaszczura. Ten czyn miał się odbić echem w Har'oloth Videnn, oto nadeszła chwila, na którą Zilv czekał całe życie. Jedna z osób współwinnych zapłaciła już cenę za swoje poczynania. Rozpoczęło się polowanie, tym razem ród Teken'duis nie podda się tak łatwo, tym razem wkroczy dumnie na piedestał hierarchii domów i zapiszę się ponownie w historii jako najkrwawszy z rodów podmroku.


Zilv spojrzał na zegarek. Zadanie wykonane. Czas odnaleźć Valentine...












Valentinne siedziała w banku z rękoma założonymi na piersiach, analizując głos który co jakiś czas odzywał się w jej głowie. "Uznana za jedną z najwybitniejszych, będziesz służyła swojemu wrogowi. Spełnij jedną zachciankę swojego wroga". Za każdym razem jak Demonica wracała do myśli, że miałaby służyć jednemu ze swoich przeciwników, potrząsała głową nie dowierzając jakiemu zdaniu musi sprostać. Otworzyła pergamin na którym miała spisaną swoją listę życiowych wrogów. W drodze do klatek z gołębiami pocztowymi układała sobie w głowie słowa, jak w ogóle namówić do spotkania z takim człowiekiem. Po tylu krzywdach które wyrządziła...

Pierwszy na liście znalazł się Xarlinoxarious. Najemnik Korony. Cwany mag, którego Valentinne uwielbiała zamęcząć na polu bitwy. Kolejnym typem był Ghassillur, uparty krasnolud z którym Sukkub toczyła wieczne woje. W trzeciej kolejności kobieta napisała do Droghey Gloow, niewiele tu można o nim powiedzieć, bo zazwyczaj tylko kurz po nim widać. W końcu postanowiła napisać do Nekromanty Urnar'a Maga Czarnych Szat.

Czekając na listy zwrotne, Demonica siedziała na kamiennym krześle powtarzając ten sam rytuał Kal Vas Flam , *medytacja*, Kal Vas Flam , *medytacja*, Kal Vas Flam ... kiedy na jej ramieniu usiadł kruk. W dziobie trzymał małą czerwoną koperte, z sygnaturą miasta Delucja. W środku była mała karteczka a na niej napisane "spotkaj się ze mna przed bramami miasta Delucja, o godzinie 12 astralnej. Nie spóźnij sie".

Stojąc przed bramami Delucji, kiedy groźni strażnicy chwycili na jej widok oręż, Valentinne zastanawiała się, czy to wszystko jest warte takiego poniżenia. Bramę przekroczył Urnar Argaroth - Mag Czarnych Szat unosząc lekko dłoń w strone Straży.



Valentinne, w dużym skrócie opowiedziała Magowi, który z wyraźną ciekawością wyszedł na spotkanie, o swojej pokucie. Urnar szczerzył pełne uzębienie z każdym kolejnym słowem Valentinne, i mógłbym przyrzec, że nawet się w duchu cieszył. Miał już obrany plan, strategie jak wbić w Demonice ostatnią szpilkę. Taka która ją zaboli.



Urnar podparł się laską gładząc się po długiej brodzie. Teatralnym gestem narysował coś w powietrzu, potem udając, że musiał się długo zastanowić rzucił...

Naszemu dowódcy przydałaby się nowa zbroja... chce pełną nowiutką zbroje z Tytanium.. po tych słowach zaczął mierzyć Valentinne, która z nieudawaną ulga przyjęła te słowa, po czym dodał.. oraz Twoją Toge Spirytysty.




Kobietę zamurowało. Długo milczała, po czym splunęła na ziemie przecząco kręcac głową. NIE MA UMOWY! - wykrzyczała wściekła. Nie możesz mnie o to prosic!

Urnar miał nie lada satysfakcje, widząc goraczkującą się kobiete, lecz po jakimś czasie znudziło go słuchanie żali, i odwrócił się w strone miasta. Poczekaj! - Valentinne krzyknela - Zgadzam się. Oby to było tego wszystkiego warte... pomyślała w duchu.




Valentinne wróciła 10 ziaren później niosąc ciężki wór z nowiutką zbroją płytową z Tytanium, wykutą przez najwybitniejszych kowali Wilczego Bractwa, oraz złożoną ostrożnie w kostke Toge Spirytysty. Zastygła w miejscu przyglądając sie rozbawionemu magowi po czym... Wręczyła przedmioty głośno wzdychając.




Stojąc tak samotnie przed Wielkim Zamkiem sił Chaosu obserwowała Urnara wyraźnie zadowolonego. Kobieta już w tym momencie snuła plan zemsty. Tyle zachodu, trudu, starań. Co jeszcze czeka Wilcze Bractwo, zanim odwrócą się role...



Kobieta miała dosyć zachowania dziecinnego Maga. "Uznaj mą pokute" warknęla Valentinne wlepiając puste ślepia w Urnara. Ten zmazując uśmieszek z twarzy, zmierzył kobiete wzrokiem i rzekł "Spełniłaś moją prośbe, nie spodziewałem się tego, dla mnie i w moich oczach odbyłaś swoją pokute, Żegnaj Sukkubie" i odszedł.





Stojąc sama na środku placu. Bez zbroi, bez togi, zrezygnowana, wiedziała, że to dopiero początek nowo pisanej historii. Zemsta jest słodka, o tak, ale póki co skupmy się na tym co ważne. Wolne Księstwo Minoc, tyle ludzi na niej polega. Nie wolno ich zawieść... Myślami już była przy Świątyni Erenthi...

Gdyby tylko inni wrogowie byli mniej leniwi, i mniej się bali Valentinne mogliby skorzystać na pokucie kobiety jeszcze bardziej...

-Zilv, Xargos gdzie jesteście.. - powiedziała na głos kobieta otwierając księgę run.

Samotna Demonica stała wpatrzona w kamienne oblicze Erenthii. Nowy dzień się dopiero budził. Pobliska fauna zaczęła otwierać zaspane oczy, kiedy za plecami Valentinne cichym, uważnym krokiem zaczęli zbliżać się dwaj bracia. Aza'riils'eth Teken'duis i Zilv'ril Teken'duis mierzyli kobietę wzrokiem uśmiechając się do siebie.


Wraz z pierwszym promieniem słońca, u podnóży pomnika pojawiło się magiczne przejście, zaś wykrzywiona w uśmiechu twarz Erenthii zadała to samo pytanie "Czy jesteście gotowi zmierzyć się sami z sobą" ?
Weszli do środka. Setki bezkształtnych postaci zaczęły przybierać wygląd na zmianę Zilva, Aza czy Valentinne. Raz jeszcze bez problemu drużyna poradziła sobie z przeciwnikami wycinając je w pień, następnie stępując po truchłach przebijali się do kolejnej komnaty. Na ich drodze stanęła  Valentinne. Ale jakby inna. Piękna, niewysoka kobieta. Ta sama pąsowa skóra. Odróżniały je oczy. Valentinne miała zielone, lekko zamglone, z kolei postać która stała przed nimi miała martwe czarne oczy, jak kawałki węgla. Taką postać widziała Demonica, Zilv widział odbicie siebie, z tymi samymi martwymi oczami, z kolei Az, który pozycjonował się bezpiecznie z tyłu chyba siebie, lecz nie był pewny.


Postac przemówiła. Czy zadość uczyniliście? Czy odpokutowaliście swoje grzechy? Valentinne natychmiastowo rzuciła się do pyskówki w stronę znajomej, informując o dokładnym przebiegu pokuty. Zilv w międzyczasie rzucił już zgniły łeb swojego wroga. Postać zignorowała to co usłyszła i zobaczyła. Lekko skinęła głową po czym przybrała bezkształtną postać. Grzech. Te same martwe oczy zwróciły uwagę na Aza'rillis'a jednocześnie mówiąc w eter. Uznaje waszą pokute, możecie iść dalej. Ale nie wszyscy. Ty *bezpośrednio zwrócił się do Aza* pójdziesz dalej, jak zagrasz ze mną w prostą gre. Zagramy w kości o Twoją dusze. Postać przybrała człekokształtny wyraz w kolorze fioletowym, po czym koślawym krokiem ruszył w strone pomieszczenia, w którym ku zdziwieniu bohaterów stanął usmiechnięty karczmarz.


Grzech wyciągnął kości śmierci. 
Gra była prosta. W momencie dotknięcia kości śmierci cząstka grającego zostawała w środku. Kości wykonane były z dziwnego jakby żywego materiału.


Az wyrzucił 4,2. Spochmurniał, lecz nie wyraził żadnych emocji. Grzech wziął kości w dziwną dłoń składającą sie z trzech palców. Rzucił. Az wziął głęboki oddech, po czym spojrzał na kości. Na stole dwie żywe kostki pokazywały liczby 2 i 3. Możecie iśc dalej. Wszyscy - rzuciła fioletowa postać po czym zniknęła bez słowa. Drużyna spojrzała po sobie ze zdziwieniem, wstając z krzeseł ruszyła do kolejnego pomieszczenia. Długim wąskim korytarzem doszli do zamkniętych bram, u podnóża których wcześniej siedział strażnik. Strażnika nie było. Valentinne dotknęła ręką krat, które w momencie zetknięcia z dłonią demonicy zaczęły z cięzkim zgrzytem unosić się. Kurz opadł, a jej oczom ukazała się nicość.


Wielkie czarne pomieszczenie, dookoła gwiazdy. Nie można było wyczuć temperatury jaka panowała w pomieszczeniu. Nie było wiatru. Pustka. Tak obrazowała się nicość. Valentinne ruszyła niepewnym krokiem po jaśniejszych gwiazdach które tworzy coś na wzór drogi.


To Ciemność Waszych Serc - Powiedziała postać zasiadająca przy stole na końcu drogi.


Valentinne patrzyła na kolosa. Wielką postać, większa od pomnika Erenthii. - Po co tu jesteś? -
Valentinne tłumaczyła, długo i namiętnie jak wygląda cel jej podróży. Postać wpatrywała się beznamiętnie. Po pełnej historii opowiedzianej przez Demonice, postać nie wyglądala na usatysfakcjonowaną.




Mrok serca kobiety nie napawał zaufaniem. Zilv'ril wtrącił "Naszym celem jest oczyszczenie Ziem Księstwa Minoc". Postać świdrowała oczami drużynę, po czym ściągnęła dłonią kobietę do siebie.  Kobieta coś dostała. Mały ciemny flakonik, w którym coś żyło.


Świat zawirował, uderzenie gorąca, i wesołe okrzyki tętniącego życiem miasta. Drużyna otworzyła oczy. Znajdowali się pośrodku miasta Vesper. Cała trójka w komplecie. Valentinne sprawdziła swój plecak. Kula i flakon były w stanie nienaruszonym. Zaczęli oddalać się do starej wieży magów.
Kobieta ostrożnie położyła kule mocy na ziemi, obok kładąc flakon z boską mocą.



"Zilv, jesteś tu najsilniejszy. Ciebie nie szkoda *śmiech* Wlej płynną moc do kuli" Powiedziała demonica oddalając się kilka kroków wstecz. Az zrobił to samo. Drow niechętnie chwycił małą butelkę, po czym skierował ją w strone kuli mocy. Gęsty czarny płyn zaczął spływać na kule. Głośny syk, i nagle odrzucający ból w całym ciele. Odrzuciło całą trojkę do tyłu. Valentinne zgieła się w pół z bólu.


Kula zaczęła mienić się na wszystkie kolory. Setki, tysiące różnych kolorów, ciągła zmiana. Proces zaczął zwalniać Kula zaczęła się stabilizować.
-Prędko! trzeba ją zabrać do tamtych drzwi póki jest stabilna.- Drużyna rzuciła się biegiem do portalu prowadzącego na Ilshenar.













Chwila ciszy. Chmury przybrały ciemniejszy kolor. Totemy się przewróciły ukazując pełne przejście. Zaczął zbliżać się mrok. Oczom postaci pojawiła się ogromna postać. Beznoga, jakby płynęła.


Druzyna rzuciła się na Kreature. Każdy czar, każda strzała, każdy cios, wszystko było zawodne. Wydawało się, że stwór jest odporny na wszystko.
Zaczęli głośno kasłać. Plaga którą zarażał stwór zaczęła dostawać się nosa, oczu, gardła. Postać nie była szybka lecz zabójcza. Zaczęli odbiegać od stwora zostawiając go w tyle. Odwracając się, łapiąc chwile oddechu widzieli że postać ciągle zmierza w ich stronę. Powolnym krokiem w celu wyssania z nich życia. Głośno dyszeli.
*W pobliżu słychać cichy smiech, wpadający w char chanie* Co wyście narobili? - Spytała wiedźma Aurynn'rha która zmaterializowała się przed drużyną. Az nigdy wiedźmy nie widział więc złapał mocniej za łuk, lekko naciągając cięciwę


Wiedźma wymijająco zaczęła odpowiadać na pytania Valentinne. Aby pokonać bestie, trzeba było osłabić ją specjalną miksturą, a następnie odprawić magiczny rytuał. Stwór zaczął się zbliżać. - Zilv skoncentruj się na stworze aby mi nie przeszkadzał ja przygotuje rytuał Az, rzuci w niego miksturą. Do dzieła!


Stwór stojąc pośrodku obrysowanego pola siarką zaczął słabnąć. Stał się podatny na ataki, i bardzo szybko oddał swoje życie. Zilv wykonał mocne cięcie, z kolei Az wystrzelił Mythrillowy bełt prosto w oko potwora. Oddając ostatni ryk padł na ziemie wypluwając Klucz do Bramy Łowców i Tunike Beretora - Łowcy którego od początku drużyna poszukiwała.


Valentinne włozyła klucz do bramy łowców. Coś skrzypnęło, coś zgrzytnęło. "Któż śmie mnie nachodzić" - głos rozszedł się po jaskini. Pojawiły się trzy portale z których wyszła armia nieumarłych. Następnie kolejne trzy portale, i kolei nieumarli.
Pokaż swe oblicze! - krzyknęła kobieta w strone bramy łowców.


Śmiech. Dławy mroczny śmiech dudnił głośno w głowach bohaterów.
Wielka biała dłoń wyłoniła się z bramy. Pozbawiona skóry, z resztkami mięsni i naderwanymi ścięgnami złapała za drzwi zamykając je z łomotem.
Bohaterowie stanęli jak wryci patrząc się po sobie. Co to było...?



Jakim jeszcze niebezpieczeństwom będzie dane stawić się drużynie Wyzwolicieli Minoc, zanim zapanuje spokój....

Ściany tej karczmy już dawno nie czuły rozpychających się w środku ludzi. Opuszczona karczma tym razem, a właściwie pierwszy raz od wielu lat wypełniona była głosami postaci, opijającymi zwycięstwo i kolejna udaną misje. Dookoła powoli rozkładające się ciała powybijanych śnieżnych stworzeń które wydawały się nikomu nie przeszkadzać. Mieszanka najróżniejszych ras, dawała kwintesencje tego, co w definicji Valentinne powinno obrazować wolne miasto. Przed wejściem - wyłamanymi drzwiami - stały juczne konie, które przywiozły strawę i napoje, a także inne potrzebne do obozowania rzeczy. 
Śmiechy, i dobra zabawa zdawała się nie ustępować do momentu kiedy z największego krzesła ustawionego tuż obok buchającego ogniem kominka podniósł się Flint McBride zrzucając z siebie zawieszoną na szyje nieodłączną Shandis. Zaczął przemawiać spokojnym głosem który momentalnie uciszył zgromadzonych. Nawet niesforny gędziec Squall ukrył swoją Harfe i wpatrywał się sprytnymi oczami w wojownika.
- To wielki dzień dla Bractwa Wilków, kolejne zwycięstwo, i kolejny wielki krok ku wolności. Dzięki determinacji Valentinne, oraz potędze Moi...*odchrząknął* Naszych wojsk, zbliżamy się do wiekopomnej chwili w której Wilcze Bractwo wraz ze swoimi sojusznikami, będą mogli z dumą nazywać właśnie to miasto swoim domem - Po tych słowach podniosła się gwara, okrzyki radości, tłukące z euforii szklanki i kufle, gromkie oklaski. Flint kontynuował - To jeszcze nie ten dzień, jeszcze wiele trudów przed nami, jeszcze wiele wyzwań nas czeka, ale obiecuje wam to, i myślę, że z pełną odpowiedzialnością mówię, że kiedy to zadanie złożyliśmy to w rękach naszej słodkiej demonicy, to mogę być pewny, że dotrwamy do końca!! - wiwaty i okrzyki się nie kończyly - Jestem dumny z każdej i z każdego który w tym właśnie momencie zasiada przy tym stole!!!

Wilcze Bractwo cechowało się wzajemną przyjaźnią i równością. Nie posiadało przywódcy, nigdy go nie wybierało, lecz wszystkie oczy członków bractwa ślepo wpatrzone były we Flinta pół-orka. W ich szeregi można było wstąpić tylko podążając ścieżką pierwszego założyciela Jablo La'Vey - ścieżką Wolności.
Pomimo, że główną cechą gildii jest wolność to członkowie Wilczego Bractwa stają za sobą murem niczym bracia. Po wielu latach tułaczki w poszukiwaniu godnej uwagi osady Wilcze Bractwo wraz ze sprzymierzeńcami wybrało opuszczone miasto Minoc, o które od wielu długich lat niestrudzenie walczą.

Dom.
Wilcze Bractwo żyje. La Vey!

Flint zaczął wodzić wzrokiem po zebranych. W duchu zaczął liczyć obecnych....

Flint westchnął ciężko po przeliczeniu swojego wojska, zmierzył ich wszystkich wzrokiem. Gromada postaci pijanych w pień i bawiących się jakby miało nie być jutra. Pokręcił głową wpatrując się groźnie w Zithraela, który nie rozstawał się z całą beczką krasnoludzkiego spirytusu, mającego napoić wszystkich a nie tylko jedną osobe, po czym machnął ręką z zażenowania, "chłop po prostu jest zakochany w spirytusie" - pomyślał -, wezwał Shandis gestem do siebie. Kobieta wskoczyła pół-orkowi wielkości głaza na kolana składając gorącego buziaka. Thiass, sędziwy mag, zdawał się tego nie zauważyć siedząc nosem w jakiejś księdze.
Zabawiając się czerwonymi włosami Shandis, Flint spojrzał w drugą stronę wesołej karczmy. Sprzymierzeńcy zjednoczeni w tym samym celu. Przez głowę przebiegła mu myśl "jakim cudem Valentinne udało się skłonić tak wielu, o tak różnych celach do tego samego..?", jednakże szybko porzucił tę myśl kiedy Shandis włożyła mu rękę w skórzane spodnie. Udając, że nie zwraca uwagi na wygłupy pół-wilczycy zaczął liczyć zebranych....





































Flint jeszcze długą chwile bez słowa mierzył postacie wzrokiem. Osiemnastu śmiałków. Tylko tylu nas zostało, aby osiągnąć wspólny cel. Jego uwage przykuł Xargos, Nekromanta w zielonych szatach, który tak się wygłupiał, że wypadło mu oko, które niezgrabnie władował z powrotem w oczodół. Obrzydliwe - pomyślał. Odwracając głowę od wszystkich skupił się z powrotem na Shandis, nie myśląc dalej o tym jak ciężkie zadanie czeka ich jutro złapal kobietę za cyca.

Wiele ras, wiele wierzeń, jeden cel i jedno miejsce - Minoc ! La Vey !

Kobieta wpatrywała się w lekko uchylone drzwi w Jaskini Łowców. Analizowała każdy kolejny ruch. Ta niepewność przed kolejnym krokiem. Ogromne mroczne wejście prowadzące w niewiadomą. Kościana dłoń trzymająca drzwi przy ostatniej wizycie zdawała się zniknąć. Wejście stało otworem. Z pozoru nie wyglądało na niebezpieczne.
Za jej plecami zaczęły dochodzić dźwięki walki dwóch braci, którzy kończyli robić porządki z mieszkańcami jaskini. -Wchodzimy tak? Ja znowu pierwszy? - skrzywił się Zilv'rill kierując się w stronę wejścia. Przekroczywszy próg wejściowy przed nosem wojownika wyrósł portal magiczny, z którego wyszedł Lich. Drużyna cofnęła się kilka kroków wpatrując się w powykrzywianą postać. -Nie idźcie dalej, macie szanse odejśc... nie idźcie dalej. To nie jest miejsce dla was - Mroczny Elf uśmiechnął sie do postaci odpowiadając z przekorem - to jest dokładnie miejsce dla nas -
ucinając łeb stworowi, który ciężko spadł pod nogi drużynie. Wkroczyli do środka.




Ich oczom ukazała się jaskinia. Jaskinia ta była inna niż wszystkie. Nigdy takiej nie widzieli. Z początku widzieli jeden z najdłuższych i najgłębszych tuneli. Miejsce to było wyjątkowe pod wieloma względami. Drużynę zachwyciła przede wszystkim różnorodna i dobrze zachowana szata naciekowa jaskini. Jednak nie podziwiali jej długo.




W ich stronę zaczęła maszerować armia nieumarłych. Nie byli to groźni przeciwnicy, lecz liczebność wrogów wprawiła drużynę w nie małe problemy. Az spojrzał w stronę demonicy i nie musiał nic mówić. Valentinne zamknęła oczy, a jej myśli powędrowały w stronę Nekromanty Elkantara. Poczuła jak jej umysł łączy się z umysłem maga. Poczuła jego emocje, jego myśli. Otwierając oczy ujrzała czarny portal przed sobą, z którego wyszedł niezadowolony czarodziej. Spoglądając wściekle na kobietę rzucił krótkie "odczep się od mojej głowy" po czym przystąpił do pomocy drużynie.




Stwory z którymi przyszło im się mierzyć, oddawały życie jeden za drugim. Nieumarli oddając ostatnie oddechy przekonywały drużynę aby nie szli dalej. Jakby przemawiał przez nie strach. Nikt nie słuchał. Odbieranie życia tym wynaturzeniom przynosiło zbyt dużo satysfakcji. Jednakże cień wątpliwości zagościł w ich głowach. Nieumarły który się boi? Dziwne.




Kolejne komnaty, i kolejne kręte korytarze. Loch był fantastyczny, istne dzieło sztuki. Drużyna nie mogła wyjść z podziwu, jak starzy lokatorzy dopieścili to miejsce, które teraz gnije pod stopami nieumarłych.




Walki z kolejnymi przeciwnikami doprowadziły bohaterów do Labiryntu, który przejść można było tylko sprytem i umiejętnością dedukcji. Zilv'rill Teken Duis, jego brat, Aza'riils'eth Teken'duis, Elkantor i na samym końcu Valentinne. Weszli do labiryntu gęsiego. Wąskie korytarze pokryte zgniłym mchem i pajęczymi sieciami, smród stęchlizny, bródu i zgniłej wody. Szli na oślep. Błądzili po labiryncie długie godziny kiedy Zilv'rill zobaczył światło na końcu wąskiego tunelu.




Ich oczom ukazała się niewielka komnata na której końcu opierała się ciężko o ściane postać. Wysoka zakapturzona. Samo patrzenie na nią przyniosło uczucie Agonii. Ogromny smutek i żal ogarnęły drużynę z każdym kolejnym krokiem który zbliżał ich do postaci. Elkantar który stanął najbliżej postaci, poczuł abominację nieznośną, a zarazem wezbrało w nim tyle nagłej, porywczej, iście bestialskiej tęsknoty do samotnej włóczęgi, tęsknota miłości do życia. Aura śmierci pulsująca od Licza rozeszła się po całej sali. Az widząc słabnącego maga odciągnął go do tyłu, upadając. 



- Pożałujecie... Odejdźcie póki możecie - Rzekła postać odwracając się. Kaptur zasłaniający twarz spadł z głowy Licza przy kolejnym podmuchu zimnego wiatru.
Puste, czarne oczy. Na gołej czaszce gdzieniegdzie widać szczątki włosów i skóry. Odpadająca szczeka, z której wypływała zielona maź. Gnijące ciało. Postać wyglądała na wątłą i słabą. Przed drużyną stał Strażnik Puszki  9 Katastrof, opisywany w księgach najstarszych.




Postać rzuciła się na Zilva, który z doskonałym refleksem odskoczył na bok unikając długich brudnych pazurów, po czym złapał Licza za szyje krusząc mu krtań. Valentinne długo nie musiała czekać. Oczy kobiety zaszły mgłą, a w jej dłoniach zaczął tańczyć ogień




Po ostatnim słowie z modlitwy, ciało Licza stanęło w płomieniach, a po chwili ciężko uderzyło o kamień. Valentinne osunęła się na ziemie obok truchła. W jej oko wpadł mały przedmiot który wypadł z rąk stwora przy oddaniu ostatniego oddechu. Przedmiot upadł na ziemie wydając dźwięk pękającej butelki.




Malutka szkatułka spoczywająca na ziemi mieniła się rubinowym kolorem. Ze środka ulatywał gęsty, czarny dym.




Po komnacie rozszedł się syczący głos. "Uwolniliście mnie, nareszcie jestem wolny *głośny śmiech*....".







   Kobieta stała przed karczmą spoglądając w niebo. Obłoków gromadziło się coraz więcej, a i wiatr z każdą chwilą mocniej powiewał . Promienie słońca zniknęły, zrobiło się ciemno, szaro i bardzo nieprzyjemnie. Na dworze wszystkie drzewa i krzewy coraz mocniej falowały, niektóre sprawiały wrażenie jakby się kładły na ziemi. Wiatr przypominał już huragan. Zaczął siąpić drobniutki deszczyk, jak kapuśniaczek, ale dość szybko zamienił się w ulewę. Padał na drogę, drzewa, kwiaty, domy. Zaczęły tworzyć się coraz większe kałuże. To już nie tylko ulewa, błyskawice pojawiające się na niebie świadczyły o tym, że to burza. Zrobiło się coraz ciemniej. Pioruny co kilka sekund rozdzierały niebo, głośniejsze, bliższe i przerażające. Silny deszcz bębnił o szyby i dach karczmy, jakby chciał wedrzeć się do środka budynku. Woda wystąpiła z przepełnionych przydrożnych rowów i płynęła już ulicą. Z rynien spływały wzburzone strumienie wody. Lało jak z cebra.
Burza nie miała końców. Z drugiego końca ulicy zaczął biec mały chłopiec zasłaniając twarz przed kroplami deszczu. Coś krzyczał, lecz był za daleko aby kobieta mogła to usłyszeć. Potęźne uderzenie pioruna gdzieś niedaleko zagłuszyło wszystko dookoła. Chłopiec dobiegł do karczmy wpadając przez drzwi wejściowe zatrzymał się na najbliższym stole przy którym siedziało kilku pół-elfów dywagujących o końcu świata. Dyszał ciężko i ledwo mógł dojść do słowa. Po kilku głębszych oddechach udało mu się wydusić z przerażeniem zdanie - TRUPY OŻYŁY! TRUPY ŻYJĄ ! WSTAJĄ Z CMENTARZY I IDĄ NA PÓŁNOC !! - Wszystkie oczy w karczmie wpatrywały się małego chłopca. Barman wypuścił kufel który właśnie polerował, kilka osób rzuciło się do wyjścia...

Nastał czas, gdy świat, ukołysany do snu śpiewem jesiennego wiatru, odpoczywa nabierając sił przed kolejnymi pracowitymi dniami. Wojska Wilczego Bractwa leniwie odpoczywały po ostatniej przygodzie w obozie rozłożonym u zboczu gór Minoc.
Ta pora miała na wielu ludzi bardzo negatywny wpływ. Monotonia zimowego krajobrazu, na który składają się niezliczone pokłady bieli, potrafi wprowadzić każdego w nastrój depresyjny. Valentinne siedziała w swojej wieży jak co dzień wertując stare księgi. Zasmucający widok przez okno; zlodowaciała woda, puste gniazda których lokatorzy opuściły rejony Trinsic w poszukiwaniu cieplejszego lokum. Jednakże subtelne piękno które Valentinne w tym wszystkim zauważała, dawało jej motywacje do dalszej nauki i kolejnych przygód. Kobieta wstała z kamiennego krzesła i leniwie oparła ręce w okiennicy, wnikliwie przyglądając się uśpionej przyrodzie. Niemalże bajkowy krajobraz zaczęła psuć mała czarna kropka w oddali, która z każdą kolejną minutą stawała się coraz większa. Promienie słońca wychylające się nieśmiało zza chmur pobiegły czym prędzej na spotkanie ze zbliżającą się postacią.




*Puk* *Puk* *Puk* - Walenie do drzwi.
Demonica pstryknęła palcami, i pojawiła się za staruszką. - Czego chcesz - warknęła na zakapturzoną postać.


-Panienka chce wróżby? Ja powróżę, da Panienka rękę. - Staruszka spoglądała lekko zamkniętymi oczami w kobietę nie zmywając przy tym sarkastycznego uśmieszku z twarzy. -No da Panienka, ja powróżę. - Kobieta zdawała się być nie z tego świata. Lekko opęta, może trochę szalona. Wpatrywała się w Valentinne z żywą ciekawością, czekając na dłoń kobiety.
- Wynoś się stąd cyganko - warknęła Sukkub kierując się z powrotem do swojej wieży. - No dobrze, dobrze. Beretor też nie chciał, i jak skończył, o. - Pisnęła staruszka po czym zaczęła się oddalać powolnym krokiem.
Valentinne na dźwięk imienia Beretor stanęła jak wryta. Obejrzała się przez ramie, spoglądając w oddalającą się kobietę. Ruszyła za nią.
-Beretor mówisz? Poczekaj. -


Zakapturzona kobieta była niewysokiego wzrostu. Jej uroda raczej odpychała. Wyraźnym kontrastem dla jej ziemistej cery była bardzo nasycona czerwień ust, które na widok podchodzącej Valentinne rozszerzyły się ukazując wybrakowane uzębienie.
-Ja powróżę, da Panienka rękę - Kobieta wyciągnęła rękę. W momencie w którym złapała Valentinne za dłoń, jej oczy się wywróciły ukazując białka.


Staruszka zaczęła mówić szeptem, a barwa jej głosu była zupełnie inna niż ten piskliwy głos nagabujący do wróżby. Głośno dysząc po każdym zdaniu zaczęła mówić zagadką;





Oczy kobiety wróciły do normy. Rozejrzała się niepewnie po okolicy. Uśmiechnęła się szyderczo na widok głupiej miny Demonicy, wsadziła długi palec do nos, dłubiąc chwile w poszukiwaniu czegoś, po czym rozpłynęła się zostawiając za sobą dwa małe ślady w śniegu. Delikatne płatki śniegu zaczęły wypełniać odbicie stóp w śniegu. Valentinne wróciła do wieży analizując w głowie słowa szalonej wróżbitki.


Do komnat Valentinne wezwano najznakomitszych bojowników Wilczego Bractwa. Po wysłuchaniu wróżby nieznajomej kobiety, Flint wstał rozglądając się po zebranych i przemówił swoim zdecydowanym głosem.
- Sprawa jest jasna. Aby odzyskać smocze serce, musimy znaleźć kawałki run, który powstały w wyniku rozpadu. Ukryte są na całym świecie. Ty i Ty sprawdzicie okolice Leśnego miasta Yew, Ty i Ona Północne krainy, Ty z Nim opłyniecie wyspy, a ja z Nią *wskazał Shandis poprawiającą wielki biust* sprawdzimy okolice Minoc. Valentinne dowodzisz, Do roboty! -
Bohaterowie mieli znaleźć pęknięte części serca zmienione w runy. Runy te miały wskazać drogę do prawdziwego skarbu.

Poszukiwania trwały bardzo długo. Dni mijały jeden za drugim. Demonolog Thiass postanowił wezwać posiłki. Dopiero kiedy zjawiło się awaryjne wsparcie w postaci Mtiasa, dzięki jego znajomości astrologicznej, gwiazdy na niebie zaczęły pokazywać pewien jasny wzór. Runy na ziemi stały się widoczne.


















Zebrane runy, ułożone obok siebie zaczęły tworzyć schemat. Położone w odpowiedniej kolejności zaczęły ukazywać koordynacje. Valentinne sięgnęła do wewnętrznej kieszeni płaszcza, wyciągając mapę świata. Mtias Valor zaczął starannie rysować linie na mapie wykorzystując koordynaty z run. Liczby 60 33 48 22. Drużyna stała nad mapą patrząc się to na zaznaczony punkt, to na Mtiasa, czy aby na pewno dobrze zaznaczył miejsce skarbu. -Bije się w pierś i ręczę własnym życiem- Po tych słowach, zebrani nie mieli wątpliwości, że zmierzają we właściwym kierunku.
Dzikie wody na Zaginionych Krainach.


-Kapitanie coś widzę!- Krzyknął śmierdziel Tar, rozwiązując żagle wytrącając prędkość statku. Statek zatrzymał się obok ruin jakiejś budowli. Fale ciężko uderzały o wystające fundamenty. Kapitan delikatnie dryfował manewrując pomiędzy kamieniami. Valentinne wyciągnęła po coś rękę kiedy statek podpłynął dostatecznie blisko....






Siedząc w wieży Demonica obracała serce w dłoni. Oglądała je z każdej strony. Piękne, połyskujące różnymi odcieniami niebieskiego koloru serce jeszcze biło. Valentinne szczerzyła kły. Udało się, jesteśmy tak blisko.
Oczami wyobraźni sięgała już do olbrzymiej smoczycy z Ilshenar. Mamy już wszystko. Wystarczy wymienić serce na pióro Fenixa, a marzenia Wilczego Bractwa w końcu się spełnią. Droga jest przejrzystsza niż kiedykolwiek wcześniej. Plan podróży na Ilshenar jest już zaplanowany. Valentinne spojrzała na zegar, czas nas nagli...

W czasach, w których urodzenie oraz majątek stanowiły o pozycji społecznej, młody wojownik Jablo La'vey sprzeciwił się wszystkim zasadom i stworzył własną ścieżkę, drogę prowadzącą do całkowitej wolności. Daleka ona była jednak od anarchii. Droga Jabla nie była prosta. Wyboista, z wieloma zakrętami i przeciwnościami po drodze, ale na samym końcu czekało zbawienie. Prawdziwa wolność dla ciała i duszy. Jego Droga otworzyła oczy wielu kolejnym pokoleniom. Dzisiaj stoimy tu dumni, stąpając po tych ulicach mogąc nazywać siebie Wilczym Bractwem...



Valentinne wyszeptała do ucha Thiassa coś zabawnego, na co sędziwy mag zareagował gromkim śmiechem. Byli w doskonałych humorach. Rzadko można było spotkać ich razem, a jeszcze rzadziej jak się smieją i wspominają dawne czasy. Siedząc tak przed bankiem Vesper, z rozłożonymi nogami głośno komentowali przechadzających kupców. "Ryby ryby tanie ryby, pachnące nie tak jak brocha sąsiadki, świeże pyszne ryby, tanie ryby...", ten jeden kupiec zagłuszał wszystkich innych, ale napotykając groźne spojrzenie Demonicy szybko przeszedł sprzedawać gdzieś indziej.
Był piękny środek dnia, w to zimowe południe na niebie nie zagościła nawet jedna chmura. Chłodne słońce wesoło oświetlało całe targowisko. -Już czas Thiass - Cicho powiedziała kobieta, leniwie wstając z ławki, Thiass podpierając sie na sękatej lasce wstał z głośnym ziewnięciem, przeciągnąl stare kości, po czym ruszył za Valentinne. Ach wszyscy są , doskonale...

Przed karczmą jak zwykle był tłum. Dziesiątki koni byle jak pozostawionych przez przejezdnych. Z kolei w jednej prostej linii ustawieni byli bohaterowie z Vesper. Cały oddział na którego czele stał Poł-Demon Robhar MacBride Złotobrody. Cmoknął głośno, i wszyscy zeskoczyli z koni, i prostym krokiem weszli za Thiassem i Valentinne do karczmy. Oczy drużyny zawiesiły się na pijanym łowcy który osuszał kolejny dzban miodu... "Ty!" huknęła demonica.


-Cuoo, ze jo? Ach Panienka Valentinen jak dobrze widzieć - powiedział Vilner Kihestis do kobiety, jednak zwracając uwagę na Generała Wojsk Vesper Robhara MacBride Złotobrodego, którego świecąca zbroja robiła nie małe wrażenie. Wyraźnie zaintrygowany pokaźną sylwetką pół-demona, zaczął podpuszczać go do picia. Nie obyło się bez powtórki. W głowie Vilnera męstwo jak i pozycja najznakomitszego Łowcy stały pod znakiem zapytania, przez co pijany wojownik szybko wyzwał Robhara na środek areny. Valentinne stała zażenowana spoglądając ukradkiem na Thiassa, który nie zwracał uwagi na przebieg walki. Vilner raz jeszcze szybko zakończył pojedynek, dwoma celnymi ciosami włóczni. Ewidentnie był zadowolony z przebiegu sytuacji, usiadł z powrotem przy barze łapiąc dwa głębsze. Teraz był gotowy podejść do zgromadzonych z pewną powagą...





Drużyna w szeregu stała przed Łowcą. Khared z pomocą Esh'cersona z wyraźną starannością wyłożył dwa artefakty zdobyte w ciągu ostatnich przygód. Przed Vilnesem leżała Tunika Beretora, zmarłego Łowcy który skradł serce, oraz wspomniane wcześniej właśnie skradzione serce które po wielu dniach poszukiwań udało się w końcu odzyskać...
Na widok bijącego serca, inni ludzie siedzący w karczmie zaczęli opuszczać budynek. Z obrzydzeniem komentowali bijące serce leżące na ziemi, które w świetle świec mieniło się na różne odcienie niebieskiego.





Vilner momentalnie otrzeźwiał patrząc na leżące na ziemi przedmioty. Z jego oczu zaczęły płynąć łzy. Pochylił się nad tuniką, wyglądało to jakby ją ostrożnie obwąchał, następnie ze skinieniem głowy wziął ją ostrożnie w ręce po czym wsunął przez głowę na swoje ciało. Pasowała jak ulał. Stał tak przez chwile obserwując bijące serce. Łzy kapały na ziemie -Moja kochana....- Powiedział Vilner cichutko. Zegar zwolnił, paraliż jakim ogarnęło ciało łowcy blokował jego ruchy. Smutek jaki malował się na jego twarzy był nie do opisania. W tym momencie coś na ciele Vilnera zaczęło rosnąć, coś zmieniać, jakieś wypustki, gdzie nie gdzie jakieś furto. Ciało zaczęło się świecić różnymi kolorami. W pomierzeniu zaczęło pachnieć inaczej i niekoniecznie był to ładny zapach, przypominał siarkę i zgniłe jaja... Potężne cielsko stało przed drużyną w miejscu w którym jeszcze niedawno stał Łowca... Dziękuje wam, dziękuje wam, że pomogliście mi odnaleźć serce ukochanej. Cóż wam obiecała w zamian moja matka? - Spytał syczącym głosem smok.



Prawda wyszła na jaw. Łowca był prastarym smokiem, który ukrywał się pod postacią człowieka. Wyjaśniło to jego nadludzką siłę. Wracając myślami do starego alchemika, przez którego listę najróżniejszych składników byli w dokładnie tym miejscu Valentinne powiedziała głośno "Obiecała nam Pióro Fenixa".
Drużyna potrzebowała już tylko pióra fenixa, aby mieć komplet potrzebnych składników do wytworzenia mechanizmu. Smok przekrzywił łeb i patrzył na drużynę. Dłuższą cisze przerywały tylko co jakiś czas dźwięki z gardła gada. Smok przemówił. Moja matka nie mogła kłamać. Smoki nie kłamią. Lecz Fenixy juz nie istnieją. Jednakże dane słowo jest dla mnie najważniejsze. Jeżeli poczekacie tu chwile, dam wam szanse zdobycia pióra na którym tak wam zależy. Smok rozłożył skrzydła i gdzieś odleciał. Bohaterowie Wilczego Bractwa wskoczyli na konie oczekując Wielkiego Smoka. W dali się w polemikę nad misją...


Huk na niebie, jakby potężny piorun przeszedł przez bezchmurne niebo, wielki cień i za chwile głośne uderzenie o ziemie. Vilner, a raczej to w co Vilner sie zmienił, wylądował przed drużyną trzymając w pysku pisklę. Było to pisklę fenixa. Jak się potem dowiedzieli, pisklę to było jednym z ostatnich pięciu żyjących fenixów na świecie. Pół-Orkowi Flintowi zdawałoby się to nie przeszkadzać, bo szybko ukrócił żywot ptaka. Wszyscy stali nieruchomo kiedy Valentinne zbliża się do truchła. Wyrwała kilkadziesiąt piór z ciała nieżyjącego fenixa. W końcu mieli wszystko....












Pijany w pień stary alchemik włóczył się znowu uliczkami zasypanego śniegiem Vesper. Odbijał się o ściany ledwo łapiąc równowagę. Lavender złapał w pasie przewracającego się człowieka, ciężko przytrzymując go na zgiętych nogach. Nie było z nim kontaktu. Zalany w trupa, brudny od jakiegoś gówna znalazł się wysoko w powietrzu kiedy Pół-Demon podniósł go za szyje zdzielając po pysku, i nakazując wytrzeźwieć. Chyba pomogło, bo alchemik upadając z łomotem na ziemie zarzygał błyszczącą zbroje Robhara.



Terapia Robhara zdecydowanie pomogła, gdyż po zwrocie kilkudniowej libacji, z głośnym jękiem wstał z ziemi i ucieszył się na widok Valentinne. Demonica nie była skora do dyskusji z Alchemikiem. Szybko przeszła do rzeczy opowiadając o swoich zdobyczach. Alchemik spokojnie wysłuchał opowieści, uśmiechnął się lekko pijanymi oczami, uważając aby zbyt gwałtowny ruch nie popchnął go do drugiej rundy wymiotów, po czym dalej chwiejnym krokiem ruszył do banku w eskorcie najwybitniejszych wojowników Sosarii, aby odebrać przedmioty.




Alchemik obejrzał przedmioty. Pocmokał głośno z nieukrywanym podziwiem "Pióra Fenixa.. hoho" i zakomunikował, że bierze się do roboty. Zanurzył nos w starej księdze. Wydawało by się, że cała procedura przejdzie płynnie i bezproblemowo, lecz wyczulony na smród nos Zithraela, wyczuł, że gdzieś w okolicy czai się wróg.
  Wojska Korony wysłane przez samego Lorda Wilhelma, ruszyły na Wilcze Bractwo. Cel mieli jasny - nie dopuścić do wytworzenia urządzenia. Na horyzonce pojawiły się pędzące konie w stronę bohaterów. Flint stanął na swoim widmowym żuku aby mieć lepszą widoczność. Chwile obserwował otoczenie po czym wybuchł śmiechem. Absolutnie nie było się czego obawiać. Jakiś wojownik, chyba szelma wbiegł machając Arkanem, po czym wzywając swojego boga "Cromie daj mi siły!" wyzionął ducha kiedy z kuriozalną posturą spadał z Likaona. Jakiś zaprawiony w boju fanatyk chciał się chwilę później sprawdzić, lecz i on wąchał kwiaty od spodu po mniej więcej sekundzie.
Wojska Zakonu zostały przepędzone, zaś Wilcze Bractwo mogło wrócić do najważniejszego zadania.
W międzyczasie przezorny Esh'cerson wysłał starego Alchemika do Buccaner's aby spokojnie dokończył wytwarzanie mechanizmu...



Do zakończenia wytwarzania niezbędnego im mechanizmu potrzebowali już tylko formalności. Valentinne podała Alchemikowi mechanizmy zegarowe, stworzone przez arcy-rzemieślnika Doderiona, oraz zgodnie z listą dostarczoną w zeszłym roku Siarkę, Krwawy Mech, Wulkaniczny Pył oraz Wosk...





Nareszcie mechanizm był gotowy. Wielki na cztery stopy, stanął pośrodku miasta. Zgromadzeni zaczęli podziwiać mechanizm który raz po raz buchał jakimś dziwnym kolorowym ogniem... Mechanizm miał ograniczenia czasowe, i musiał być dostarczony na ziemie Minoc zanim upłynie czas, gdyż zaprogramowany był na spopielenie wszystkich żyjących organizmów dookoła.



Zgodnie z zaleceniami, Wilcze Bractwo mając wolną drogę, gdyż nikt nie miał odwagi im przerwać, dostarczyli przedmiot na Ziemie Minoc. Ostrożnie rozłożyli mechanizm na mokrej ziemi, gdzieś nieopodal banku. Urządzenie zakorzeniło się głębiej w ziemi, po czym zaczeło agresywnie pluć ogniem dookoła siebie. Czas się kończył.

Stojąc tak pośrodku miasta, ich miasta, ich pięknego ciężko zdobytego miasta, podziwiali stare zaniedbane budynki. Valentinne urwała kawałek sukienki i przetarła szmatką brudne okno.
-Będziemy musieli poświęcić trochę czasu na odbudowę tego miasta. Wspólnymi siłami, sprawimy, że poczujemy się tu jak w domu...- Powiedziała kobieta z matczyną troską.
Udało nam się... Naprawdę nam się udało... Miasto czeka na nasze zakwaterowanie.

Kobieta szła leniwym krokiem rozglądając się po zapuszczonych budynkach. Każdy kolejny budynek który mijała był oznaczony numerem. Spojrzała na malutką karteczkę na której zapisane miała  jakieś cyfry. Opuszczone miasto Brittani, stało prawie puste. Poza rzadko przechadzającymi się patrolami Korony, ciężko było spotkać kogoś kto nie przypominał lodowej istoty. Miasto umarło, a ogrom tego miejsca, ta pustka, i powtarzające się z każdym krokiem echo, przyprawiało o dreszcze. Valentinne zatrzymała się przed niewielkim budynkiem.




Starzec siedział w niewielkim, lekko przyciemnionym pomieszczeniu. Za jego plecami znajdowała się mała biblioteczka wypełniona kwitami bankowymi. Człowiek wyglądał na przestraszonego, a każdy odgłos sprawiał, że mężczyzna jeszcze bardziej sztywniał. Demonica mierzyła postać wzrokiem przez krótką chwile, co wywołało w nim jeszcze większy strach, po czym postanowiła zagaić rozmowę. Mężczyzna opowiadał o wszystkich tragediach tego świata które go spotkały, o tym jak lodowe istoty przejęły miasto a następnie porwały i zjadły jego rodzinę, o tym jak został sam a na końcu jak ciężko o dobrą prace. Jednym zdaniem, siedział przed kobietą emerytowany, zniszczony życiem, prawdopodobnie bezrobotny bankier, o którym Valentinne kiedyś usłyszała.




Kobieta nie była zdziwiona, kiedy mężczyzna opowiedział jej o sobie. Wiedziała to już wszystko. Mistrzyni manipulacji doskonale wiedziała, z kim i po co idzie się spotkać. Niewiele osób byłoby gotowe zaufać nieznajomej i pracować w prawie martwym, nowo odbitym mieście. Igrając z mężczyzną, Valentinne udawała trochę zaskoczoną obecną sytuacją bankiera, i postanowiła go jeszcze delikatnie podrażnić bazując na tym co usłyszała.




Stary Setzer nie mógł uwierzyć we własne szczęście. Praktycznie od razu zgodził się na pracę, kiedy kobieta zaproponowała mu posadę. Co prawda, z każdym zatrudnieniem tak ważnej osobistości w mieście, trzeba dopłenić pewnych formalności, jak magiczne kontrakty bankowe, czy podpisanie zgody z cechem bankierów, aby monety w magiczny sposób wędrowały między miastami, lecz kobieta o tym doskonale wiedziała. Wiedziała po co przyszła, i wiedziała z czym to się wiąże. Najważniejsze, że osiągnęła cel. Miasto Minoc zatrudniło właśnie bankiera, i tylko to się liczyło...




Z uśmiechem na twarzy sukkub wyszła z budynku, a w jej towarzystwie podpierając się na jej ramieniu Stary Setzer - Bankier.





Stali przed mostem tak jeszcze krótką chwile. Lodowaty wiatr niemiłosiernie śpiewał pieśni żałobne, zamrażając wszystko na swojej drodze, omijając niewielkie palenisko przy którym skryli się podróżnicy. W tej części Sosarii zima tylko dodawała animuszu wiatrowi, przez co tak ciężko było dotrzeć do skrytego między skałami miasta. Wpatrzeni w wierzchołek góry u stóp której leżało świeżo wyzwolone Minoc, wodzili wzrokiem po niebie...

- Nic z tego - wysapał Tar, ciskając gwałtownie kawałek wysuszonego drewienka do paleniska. Dyszał, jakby właśnie wbiegł po schodach z samego dołu banku Buccaners. Drżącą ręką otarł śnieg z czoła. - Nikt nie dotrze do miasta, nie w tych warunkach, możemy chyba tylko czuć złość na samych siebie.

Shandis zasłaniając twarz przed kolejnym podmuchem lodowatego wiatru podeszła do niego kładąc mu rękę na ramieniu

- Ostrzegałam Valentinne, że lepiej odpuścić - stwierdziła cicho. - Nie wydaje mi się, aby rzeczywiście dało się tu zamieszkać. Mimo tego, że nie poddawaliśmy się, warunki ku temu nie sprzyjają.

- Gdyby tylko Thiass powiedział mi coś więcej, co my tu mamy robić! Marzniemy jak idioci 3 dzień! - Lavender z frustracją wyrzucił ręce do góry. - Gdzie oni własciwie się podziewają?

- Cierpliwość jest cnotą - stwierdziła William spokojnie. - Nie pozostaje nam nic innego jak im zaufać.

- Dajmy spokój. Jestem już zmęczony, przemarznięty, a poza tym chce mi się pić. Chodźmy do jakiejś przytulnej karczmy, opowiemy przejezdnym o nowych przygodach Bractwa, może coś pochędożymy?

- Zamilcz - Rzucił Flint, spoglądając groźnie na Tara. - Powiedziałem, że czekamy na ich powrót to czekamy. Valentinne nie zawodzi!

Tar zaklął kilka razy pod nosem, robiąc groźną mine usiadł na pieńku bliżej paleniska. Niziołek machnął małą dłonią w kierunku ognia.
Rozległ się cichy syk i nagle na wichura ustała. Płomienie w palenisku przestały gwałtownie wyrywać się do nieba, i zaczęły delikatny taniec pomiędzy drewienkami. Słońce wyszło zza chmur, które po chwili całkowicie zniknęły z nieba.

- Spojrzcie - wychrypiał Lavender, odchodząc od paleniska i wskazując na droge.

Na końcu drogi pojawiły się trzy postacie. Niewysoka kobieta, i dwóch starców szli w kierunku zgromadzonych. Jedno z nich unosiło wysoko nad głową magiczny kostur, skierowany prosto w stronę nieba. Z końca drewnianej laski strzelały niebieskie promienie światła wesoło zmierzając w stronę wierzchołka góry. Z każdym kolejnym promieniem pogoda stawała się coraz ładniejsza, a widoczność klarowniejsza.





 
Wchodząc do niewielkiego banku Minoc, Stary Setzer, wytarł buty o skórę niedźwiedzia i pewnym krokiem ruszył w kąt, gdzie rozłożył swoje tobołki. Nie małe wrażenie na zgromadzonych zrobiło wielkie pióro które starzec wyciągnął z plecaka i położył przed sobą. Starannie przygotowując rejestr bankowy, mruczał coś pod nosem. W banku zawitały nowe, wielkie skrzynie gotowe bezpiecznie gromadzić bogactwa mieszkańców...

- Witaj w domu - Powiedziała cicho Valentinne wychodząc z banku.





Listy z ofertami pracy w zostały wysłane po świecie. Teraz czas na przybycie kolejnych....

Wraz z przybyciem kolejnych mieszkańców, miasto zaczęło tętnić życiem. Kolejne usługi zaczęły być dostępne, aczkolwiek to na coś innego czekali wszyscy przybyli. W momencie w którym ciężkie bramy prowadzące do oczyszczonej z zawalonej skałami kopalni zostały otwarte, młody górnik Izyr w towarzystwie swojego jucznego konia wkroczył jako pierwszy do jaskini.

Dwóch strażników, Zithrael MacBride oraz Willian Ran'dea towarzyszyli Valentinne kroczącej za młodym górnikiem. Izyr lekko speszony rozejrzał się po zgromadzonych. Wielka kopalnia, która do niedawna była okupowana przez władce góry, oraz lodowe istoty stała otworem dla każdego rzemieślnika który szanował swoją prace. Kopalnia ta była najbogatszą w złoża kopalnią w całej Sosarii. Demonica skinęła głową w stronę Yarpenusa, znajomego malarza który zawędrował do miasta.

Wraz z pierwszym uderzeniem kilofu o skałe, w kopalni rozległy się gromkie brawa. Valentinne uśmiechnięta, pogratulowała młodemu górnikowi zapału po czym opuściła kopalnie w towarzystwie strażników zostawiając młodzieńca w samotnośći.




Był to wspaniały dzień dla tętniącego życiem Wolnego miasta Minoc, a obraz artysty od tego dnia, ku pamięci wszystkich rzemieślników ozdabia wnętrze kopalni.

Pory roku zmieniły się nieubłaganie. Czas przemijał a spokój jaki zawitał w życiach Wilczego Bractwa zdawał się ich rozleniwiać. Promienie ciepłego słońca bezszelestnie wdarły się przez otwarte okno komnaty Valentinne. Piękny, letni poranek. Ptaki, jak co rano śpiewały swoje ulubione pieśni, budząc zaspaną Demonice. Na niewielkim stoliku, który stał na najbliżej okna usiadł niewielki biały ptaszek, przypominający puch śniegu którym opatulony był jeszcze niedawno zamek kobiety. Valentinne zręcznym susem usadowiła się na końcu łóżka, przeciągając się głośno rozejrzała się po pustej komnacie, po czym zwaliła się z powrotem na wygniecioną pościel. Kobieta obudziła się do życia, ale nadal leżała bez ruchu z zamkniętymi oczami. Delikatnie wysunęła spod głowy swoją dłoń i wyciągnęła ją ku kocurowi który przechadzał się po cichutku w poszukiwaniu pożywienia. Kobieta otworzyła oczy. Nie uśmiechała się. Wykrzywiła jedynie usta w czymś co miało przypominać uśmiech. Wyraz tej złośliwie wykrzywionej twarzy utrzymywał się jej przez cały dzień. Chwilowy spokój kobiety zakłóciło cichutkie stukanie w drzwi wejściowe do zamku. Dźwięk spotęgowała pusta przestrzeń w wyniku czego wydawało się ze zabiły dzwony kościoła. Kobieta pstryknęła palcem, i pojawiła się dokładnie przed młodziutką kobiecinką, wystraszoną jakby ducha zobaczyła. Demonica wyszczerzyła zęby "zgubiłaś sie...?"



Przed drzwami zamku stała niewysoka, troszkę przestraszona dziewczyna. Kropla potu spłynęła z jej czoła. Przeczesała nerwowo czarne włosy i bez słowa wpatrywała się w Demonice. Nerwowo stąpając z nogi na nogę zbierała się aby wydusić z siebie słowo. Nerwowe usposobienie Valentinne na pewno nie dodawało jej otuchy. Dziewczyna zebrała w sobie ostatnie resztki odwagi i postanowiła się przedstawić.




Kobieta wypowiadała słowa z wyjątkową starannością. Biło od niej doskonałe wychowanie, i bardzo chciała się zaimponować swoją osobą Demonicy, która stała niewzruszona dalej przeszywając dziewczynę wzrokiem. Nerwowa atmosfera zdawała się rozmywać, jednakże Valentinne dalej nie rozumiała czego dziewczyna chciała...




-Pani Valentinne, przyszłam ponformować Panią, że Gildia Rzemieślnicza Vesper słyszała już o wyzwolonym przez Wilcze Bractwo miasto, wie także, że poszukuje pracowników, i odnalazłam Panią na polecenie mojej szefowej abym poinformowała że Gildia Rzemieślnicza jest w stanie zaoferować swoich najlepszych pracowników! - Z nieukrywaną ekscytacją wylała z siebie potok słow. Lekko dysząc wpatrywała się ciekawa reakcji kobiety. 



Kobieta zmieszana słowami Sukkuba, wpatrywała się w swoje buty. Nie spodziewała się kubła zimnej wody na głowę, reakcja miała być zupełnie inna. Valentinne przyglądała się kobiecie jeszcze krótki moment po czym odpowiedziała spokojniejszym tonem - Zaprowadź mnie do swojej szefowej, z nią porozmawiam o szczegółach -. Młoda dziewczyna zaklaskała ze szczęścia, i szybko wyjęła mapę wskazując miasto Vesper, co wywołało szeroki uśmiech na twarzy Demonicy. Kolejne pstryknięcie i razem z młodą dziewczyną stali na placu przed bankiem Vesper.
Poranek jeszcze dobrze nie rozbudził targowiska. Dziewczyna otworzyła szeroko drzwi do urzędu miasta prowadząc Demonice do szefowej.



Za długim biurkiem siedziała kobieta, której imienia nie pamiętam. Tak "piękna", że brak mi slow aby opisać jej typową urodę. Ma wszystko co kwalifikowało ją do wyglądu typowej urzędniczki. Rudawe, lekko wijace się wlosy, miodowe sprytnie spoglądające oczy i szarawa, lekko poplamiona karnacja skóry. Smutna, złośliwa twarz malowała tajemniczy uśmiech przypominający minę wypróżniającego się kota. Jej otyłość wyraźnie przeszkadzała jej w ruchach, które notorycznie wykonywała sięgając w różne zakamarki biurka po dokumenty. Na pierwszy rzut oka wyglądała na osobę wykazującą ogromną potrzebę uprzykrzenia komuś życia. Duże uszy, z dwoma wielkimi okrągłymi kolczykami, mające uchodzić za ładne, stworzone aby słyszeć wszystko, nawet głosy w najdalszym pomieszczeniu.
-A pukać to nie umie?- wypiszczała słodkim, udawanym tonem na widok Valentinne w drzwiach. Kobiety od razu się polubiły.




Krótka wymiana "uprzejmości" pomiędzy kobietami, sprawiła, że wyraźnie wzmożone napięcie między nimi, nie ułatwi im dogadania się. Żadna z kobiet nie chciała zejść z tonu. Wreszcie wielka kobieta, ciężko wstała z krzesła i poszła do młodej kobiety która przyprowadziła Valentinne do niej. Przechodząc obok Demonicy, prychnęła pod nosem nawet na nią nie patrząc. Po krótkim czasie wrócila z udawanym uśmiechem do pokoju pytając Val co dokladnie ją do niej sprowadza. Jak się potem okazało, młoda pomagierka dostała reprymendę, i musiała zostać w pracy na nadgodziny. Nie wiem dlaczego...


Stara ropucha podała jeden z wielu leżących przed nią formularzy i teatralnym gestem wskazała małe biurko przy którym kobieta miała go wypełnić. Standardowy formularz A-38, mówiący o zapotrzebowaniu na pracowników. Valentinne skrupulatnie go wypełniała, spoglądając co jakiś czas kątem oka na rozbawioną urzędniczkę. Jeszcze tylko pieczątka w pokoju obok i...



Urzędniczka przeglądała każdą stronę starannie wypełnionego formularza. Co jakiś czas pochylała się aby poprawić jakąś literówkę, lecz nie mogła znaleźć błędu do którego mogła a nawet chciała się przyczepić. Po budynku rozległ się huk przystawianej pieczątki. - No dobrze zatem...-




Valentinne wzięła przypieczętowany dokument i zaniosła go do biura podawczego w pokoju obok.







Kobiety w utrzymanej nerwowo atmosferze, ze sztucznie miłymi uśmiechami udały się do głownej sali gmachu. Na środku czekała skarcona dziewczyna, ta sama która odnalazła Valentinne i czekała na dalsze instrukcje. Ropucha odezwała się przemiło -Idz z panią Valentinne, zostaniesz po pracy, i dopilnuj wszystko..- Posłała promienny uśmiech, i zatrzasnęła za sobą drzwi.







Do miasta zaczęli zjeżdżać pracownicy. Przy samym banku, swoje tobołki zaczął rozpakowywać znachor. Woń ziół leczniczych rozeszła się po mieście. Kawałek dalej beczki z piwem ustawiała pod ścianą karczmarka posyłając przyjezdnym zachęcające spojrzenia. W kopalni zaś wielkie skrzynie na materiały ustawił magazynier.
Miasto zaczęli wypełniać mieszkańcy. Miasto żyje!

Początkowo Minoc stanowiło siedzibę bandyckiej szajki grasującej w okolicy i łupiącej wszystkie przemierzające trakt karawany. Z czasem bandyci porywali również ludzi, których następnie używali jako niewolników lub wymieniali na okup stając się miejscową potęgą militarną. Okrzyknęli się Legionem pogańskiego bożka Asmodaya. Już pod banderolą Legionu Asmodaya wynajmowali wszystkich wyszkolonych najemników, organizowali podboje, stale rosnąc w potęgę. Niewolnicy dzień i noc pracowali aby utrzymać Legion, co przez stale rosnącą potęgę militarną nie było wcale proste. Legion Asmodaya bardzo długo rządził tą częścią świat, lecz świat dążący do naturalnej harmonii nie mógł dłużej tolerować plugawienia ziei. Jedynym rozwiązaniem aby osłabić szeregi Legionu było zesłanie lodowej plagi, która wraz z wypędzeniem LoA ze swojej siedziby sprowadziła na miasto Lodowe Istoty.


Minoc całe lata stało zajęte przez nowych lokatorów którym dowodził władca góry - Assgaroth, najpotężniejszy. Spisana historia nowo odrodzonego Miasta Minoc, opowiada o niezwykłych dokonaniach śmiałków którzy odważyli się stanąć naprzeciw niebezpieczeństwie, sprostali niesamowicie trudnym zadaniom, i udało im się oczyścić miasto z Lodowej Plagi.









To był wspaniały dzień, nowi mieszkańcy Wolnego Miasta przybywając tłumnie aby zamieszkać pod protekcją WB w jedynym takim mieście w całej Sosarii.
Dzisiaj stoimy tu dumni i zjednoczeni. Nasza siła nigdy nie była tak wielka, a przed potęgą Wilczego Bractwa niewielu śmiałków jest w stanie się odwrócić.
Dzisiaj jesteśmy w stanie osiągnąć to, czego nie byli w stanie osiągnąć żadni inni władcy, jesteśmy w stanie się zjednoczyć.
Dzisiaj krzyczymy głośno wolność.
Dzisiaj nastał dzień w którym nie boimy się stanąć i walczyć o swoje.

Wspólnymi siłami, i najszczerszymi chęciami dotarliśmy do momentu w którym możemy śmiało powiedzieć, że jesteśmy dumni z tego co osiągnęliśmy.

Z dumą mogę stwierdzić, że miasto żyje. Że jesteśmy najliczniejsi, i że jesteśmy gotowi przyjąć kolejnych, nowych mieszkańców.








Teraz w  mieście Minoc panuje porządek za który odpowiada Tar MacBride Złotobrody. Niziołek dba aby nasza społeczność żyła w czystości. Mianowany przez władczynie miasta "Latrynowym Miasta Minoc", z należytą dokładnością dba o czystość jak i częstotliwość wypróżniania latryn, aby korzystanie z miejskich wychodków przynosiło tak samo ulgę jak i satysfakcje. Tar dostał specjalną zgodę aby wyrywkowo sprawdzać higienę mieszkańców.

Z pamiętnika Wilczej Czarownicy
*rok 694 - przyszłość*

Zastępy Wilczego Bractwa pilnowały powoli przemieszczającej się karawany. Ciągnący się z Vesper do połowy drogi do Minoc szlak ludzi, sprzymierzeńców, koni jucznych i lam. Wszyscy zmierzali w jednym kierunku. Miasto Minoc, pod okiem najwybitniejszych architektów doczekało się całkowitej odbudowy. Po wielu latach okupacji przez lodowe istoty niewiele się ostało, lecz to już jest przeszłość...

Po raz kolejny, w tryumfie zmierzali do miasta Najwybitniejsi Wojownicy, Rzemieślnicy i Magowie, lecz tym razem w celu zapuszczenia swoich korzeni już na stałe.
Nowy Dom.

Górnicze Miasto Minoc - Wolne Księstwo pod Protekcją Wilczego Bractwa

*ciężka księga wylądowała w skrzyni miejskiej, elfi skryba ruszył zobaczyć to wszystko na własne oczy*


https://www.youtube.com/watch?v=j7WDnG7TDW4&feature=youtu.be

To był kolejny piękny bezchmurny dzień, kiedy Valentinne przechodziła się po mieście kiedy na jej ramieniu usiadł mały ptaszek, trzymając w dziobie zwinięty list. Leniwym ruchem sięgneła do dzioba, głaszcząc ptaszka, po cyzm zaczęła czytać...



Ruszyła w stronę banku.
Starzec siedział rozmawiając z przyjezdnymi, co i rusz sięgając grubym paluchem do nosa, i wygrzebując raz po raz kozę. Gwara banku ustała kiedy weszła kobieta "O Pani Val, cieszę się, że jesteś. Otrzymałaś mój list rozumiem?"
Po krótkiej rozmowie ze starcem, który był pierwszym osadnikiem, jak i pracownikiem Minoc, Valentinne w końcu dowiedziała się, skąd może zrekrutować straż do miasta. Ochlejusy z Occlo, stara gwardia Occlo, na ten moment bez pracy, upijali się prawie codziennie w starej karczmie Britanni, więc zrekrutowanie ich nie powinno być trudne, nie mniej jednak kobieta postanowiła pofatygować się osobiście złożyć oferte niziołkom..



Nizolkowie, chetnie przyjeli propozycje Demonicy, po ustaleniu zapłaty za prace udali się do miasta Minoc. Lecz dwóch strażników to ciągle za mało. Fama głosi, że własnie stara armia Minoc, a raczej to co się z niej ostało, zadomowiła się na Aurin.
Ciężko ich odnaleźć nie było. Dwoje krępych ludzi, siedziało przy barze wspominając stare dzieje. Spragnieni przygód, i przede wszystkim pracy topili smutki w kolejnym kieliszku. Kobieta podeszła pewnym krokiem, i kładąc rękę na ramieniu zaprosiła na rozmowe. Krótko i zwięźle wyjaśniła obecną sytuacje w Minoc. Zmotywowana do zatrudnienia gwardzistów po wzwmiance o wielkim władcy "Satsumie", zaoferowała niepojętą dla przeciętnego człowieka ilość pieniędzy za służbę...


Kolejni strażnicy zawitali w mieście.
Valentinne wiedziała, że przed nią dużo pracy. Wróciwszy do banku Minoc, usiadła naprzeciw starca, i zaczęli rozmawiać, jakie jeszcze zmiany są potrzebne, aby miasto w pełni funkcjonowało.
Zebrali się rzemieślnicy chętni partycypować w rozwoju i pomocy.
Z rozmowy wyszło, że najważniejszą rzeczą są naturalnie nowe Kamienie Miasta. Lecz nie była to tania sprawa. po 25 000 granitu za jeden, łącznie 50 000 granitu.
Zebrali się wszyscy nowi osadnicy aby dołożyć swoich starań. Wspólnymi siłami udało się zebrać 50.000 sztuk granitu.


Wszyscy przenieśli się do kopalni, aby zacząć rzeźbić...  Tymczasem Demonice czekały kolejne trudne zadania.




W mieście potrzeba stałego zapotrzebowania w owoce i warzywa, a także transportu morskiego...



Kobieta od razu pomyślała, o starym kapitanie siedzącym od jakiegoś czasu w egoztycznych ziemiach piratów. Postanowiła zbliżyć się i poobserwować kapitania, gdyż humorzasty z niego człowiek był... Sam zaczął rozmowe.





Kobieta wytłumaczyła mu swoje zainteresowanie jego osobą, lecz stary kapitan cały czas odmawiał propozycjom pracy. Valentinne próbowała namówić starca w każdy sposób.. nawet łechtając jego ego.



Kapitan w dalszym ciągu był nieugięty, lecz pewna myśl rozjaśniła jego umysł. Jego wnuk, który aktualnie dorabiał sobie jako tkacz, kilka lat wstecz przechodził szkolenie na kapitania statku morskiego. Z dziadkową rekomendacją, i prośbą z ukłonem w stone Valentinne, własnie on miał dostać prace jako żeglarz w mieście Minoc. Kobieta pomimo wielkiego zawodu, i niechęci do młodzieńca postanowiła dać mu szanse... Mlodzieniec dostał prace. Kobieta wychodząc z komnaty zażartowała...



W mieście pojawił się transport morski. Teraz czas zapewnić transport pożywienia, a biorąc pod uwagę warunki miasta, nie było możliwości nic tam wyhodować w związku z czym, należy zakontraktować całoroczne dostawy owoców i ważyw. Jakie miejsce znowu byłoby lepsze jak nie całorocznie ciepłe ziemie piratów.
Kobieta wybrała się na pole... Zaczęła opowiadać chlopom o swoim projekcie.


Rolnicy byli zainteresowani współpracą, jednakże, nie było możliwości bez delikatnej pomocy "chemikaliów" zapewnić tak szybkiego wzrostu pszenicy. Ludzie jednakże zdradzili kobiecie sposób jak przyspieszyć role. Należy nawadniać zboże dodatkowo czerownym i żółtymi miksturami, które kobieta miała zapewnić wraz z transportem - konie.

Wszystko szło zgodnie z planem i następnego dnia, kobieta zjawiła się z całym asortymentem, zapewniając Księstwu Minoc kontrakt na comiesięczne dostawy żywności przez okrągły rok.




Najwyższa pora zobaczyć co się dzieje z granitem dostarczonym do Konstrutka oraz Kamieniarza...



Prace dobiegały końca, a góry zwalonego granitu zaczęły przypominać dwa piękne kamienie miasta.