DM2: Dziedzictwo Mistrzów

Wyczuwała ciepło energii wokół siebie – znajome, kojące, lecz... milczące. Matka Natura, choć wciąż była obecna, nie odpowiedziała. Zmierzch zaczął obejmować las. Złote światło słońca zgasło, a na polanę, w której zatrzymała się Eldora, padł snop srebrzystego blasku księżyca. Kobieta uniosła głowę, by spojrzeć na niebo – a wtedy ją ujrzała. Między drzewami pojawiła się sylwetka. Wielka, dumna, o sierści lśniącej niczym gwiezdny pył. Wilczyca o oczach głębokich i przenikliwych jak noc. Nie wydawała dźwięku. Nie poruszała się jak zwykłe stworzenie. Jej obecność wibrowała w powietrzu jak pieśń – pradawna, potężna... boska. Driada wstrzymała oddech. Srebrzysty wilk zbliżył się, aż czubek jego pyska dotknął jej otwartej dłoni. W tej samej chwili rozbłysło światło. Postać wilczycy rozpadła się w obłok mgły – srebrzystej, mieniącej się – która zaczęła wirować wokół Eldory, oplatając ją spiralami księżycowego blasku. Kobieta uniosła twarz ku niebu, gdy energia przenikała jej ciało, rozpalając w jej żyłach nową, obcą moc.

Nagle wszystko znikło. Światło księżyca przygasło, a srebrzysta mgła rozwiała się bez śladu. Ciszę przerwał tylko cichy szelest liści. Eldora otworzyła oczy, gwałtownie wciągając powietrze. Leżała wśród mchu, otoczona znajomym zapachem wilgotnej ziemi i żywicy. Serce biło jej mocno, a na policzkach czuła wilgoć – łzy, które spłynęły, choć nie pamiętała, kiedy zaczęła płakać. Dłoń, wciąż wyciągnięta ku niebu, drżała. Snuła się przez granicę jawy i snu, zanurzona w wizji, która była zbyt wyraźna, zbyt głęboka, by była zwyczajnym snem. Choć ciało nie doświadczyło przemiany, a srebrny wilk nie zostawił śladu łapy na ziemi, Eldora wiedziała, że coś się zmieniło. Bogini przemówiła. A sen, który ją nawiedził, był darem – zapowiedzią, ostrzeżeniem... i obietnicą.


Eldora, poruszona snem, nie zwlekała ani chwili. O świcie wyruszyła ku wyspie znanej z dzikiej przyrody i pradawnej magii, gdzie mieszkała jej dawna przyjaciółka – druidka Sinthia, znawczyni ziół, roślin i magii natury. Poszukując odpowiedzi, driada musiała zaufać tej, która od zawsze słyszała głos natury równie wyraźnie, jak ona sama, a może nawet bardziej. Gdy dotarła na miejsce, przywitał ją zapach owoców, ziemi i ziół, unoszący się znad sadów otaczających starą posiadłość. Kamienny zamek, porośnięty gęstym mchem i pnączami winorośli, skrywał się za wysokim, gęstym żywopłotem, w którym przycięto starannie wyprofilowany otwór. Zaraz za nim rozciągał się sad: najpierw rząd dostojnych grusz, których liście szeptały na wietrze, potem szeroki pas traw porastających żyzną ziemię, a dalej – rząd jabłoni, przeplatanych niskimi drzewkami cytrusowymi, niosącymi słodką woń dojrzewających owoców. Po prawej stronie, pomiędzy rzędami drzew, stał drewniany kurnik – prosty, ale zadbany, z wyraźnymi śladami obecności kur buszujących po zaroślach. Kamienna ścieżka, porośnięta gdzieniegdzie mchem, prowadziła ją ku wejściu do zamku, flankowana po obu stronach stelażami obrośniętymi winoroślą, której grona zwisały ciężko nad jej głową. W końcu stanęła przed stalowymi wrotami – masywnymi, starymi, lecz pięknie zdobionymi. Uniosła dłoń i zapukała delikatnie zaciśniętą pięścią, czując bicie własnego serca odbijające się echem w ciszy poranka. Czekała na przyjaciółkę... i na odpowiedzi.


Drzwi otworzyły się bezgłośnie, ukazując sylwetkę kobiety o urodzie niemal nieziemskiej. Sinthia – młoda druidka – spoglądała na Eldorę dużymi czarnymi oczami, lśniącymi jak nocne niebo tuż przed burzą. Jej lekko opalona skóra, delikatna jak batyst, zdawała się promieniować ciepłem porannego słońca, a wokół niej unosiła się woń lasu i świeżych ziół – znajoma, kojąca, niemal domowa. Poruszyła się z gracją i lekkością, typową dla niej, jakby nie stąpała po kamiennej posadzce, lecz sunęła pośród porannej mgły. Posłała driadzie serdeczny, promienny uśmiech zapraszając ją do środka. Eldora przekroczyła próg, a chłodne powietrze zamku niosło ze sobą ciszę i zapach wilgotnych kamieni. Parter rezydencji przypominał labirynt – nie z żywopłotu, a z masywnych, niskich kamiennych stołów, ustawionych w skomplikowanym układzie. Na ich powierzchni dostrzec można było odciśnięte ślady donic i resztki żyznej ziemi. Driada szła ostrożnie, prowadzona przez gospodynię, mijając kolejne zakręty i przejścia między stołami, aż dotarły do krętych schodów prowadzących na piętro. Tam rozciągał się ogród wewnętrzny – zielona oaza w sercu kamiennego zamku. Paprocie bujnie porastały jego wnętrze, a krople rosy błyszczały na ich liściach niczym klejnoty. Tuż za ogrodem zaczynała się kamienna posadzka, chłodna i gładka, na której spoczywał szeroki, brązowy dywan. Na nim ustawiony był prostokątny stół z surowego kamienia oraz sześć pasujących do niego krzeseł. Cały kącik, wraz z ogrodem, otoczony był łukowatymi przejściami, prowadzącymi do wąskiego korytarza o drewnianej podłodze z klepki. Ściany korytarza, z surowego kamienia, ozdobione były licznymi portretami. Kobiety usiadły do stołu. Sinthia przyniosła parujący gliniany półmisek, z którego unosił się aromat przypraw i gotowanych warzyw. Eldora podziękowała cicho, a przez chwilę obie jadły w milczeniu, przesiąknięte obecnością starej magii. Driada przez dłuższą chwilę wpatrywała się w parujący napar w swoim kubku, jakby szukała w wirujących liściach odpowiedzi, których nie potrafiła jeszcze wypowiedzieć na głos. W końcu westchnęła cicho i podniosła wzrok na przyjaciółkę. Jej serce było rozdarte – targane niepokojem i bólem.


Choć słowa przyjaciółki przyniosły zrozumienie, Eldora potrzebowała więcej – pierwotnej bliskości, która zawsze koiła jej duszę. Ruszyła więc do leśnego matecznika, ukrytego głęboko wśród wzgórz, gdzie nawet ptaki śpiewały ciszej, a czas zdawał się płynąć inaczej. Szukała ciszy, by zrozumieć, dlaczego Matka Natura nie odpowiedziała na jej wołanie. Weszła głębiej, niż kiedykolwiek wcześniej. Jej palce muskały mech, którym okryte były pnie starych drzew, a dłonie otulały bluszcze. Zatrzymała się przy zroszonym źródle, gdzie sarna piła wodę z taką ufnością, jakby znała ją od lat. Uklękła.
– Matko... – szepnęła. – Przez całe życie służyłam Ci wiernie. Kochałam każdy liść, każdy korzeń. Dlaczego milczysz?
Wtedy powiał wiatr. Nie burzliwy, nie złowrogi. Cichy, pulsujący rytmem życia. Liście uniosły się i zatańczyły wokół niej. Kora drzewa popękała lekko, ukazując w swoim wnętrzu wzory przypominające runy. Usłyszała słowa w swojej głowie, które nie były głosem, lecz obecnością. Jak dotyk promienia słońca na ramieniu – Córko, nie odwróciłam się. Ale nie zawsze jestem tą, która musi prowadzić. Czasem jestem tą, która oddaje głos innej sile. – Eldora poczuła ciepło w sercu. – Dwa światy się połączyły. Dwie opowieści. Ty jesteś miejscem ich przecięcia. – Nie płakała. Uśmiechnęła się. Matka Natura nie zawiodła. Po prostu... zaufała jej do końca.